Back to work

หลังจาก หยุดพักผ่อน 2 วัน
วันนี้ ไปทำงานเป็นวันแรก ของอายุ 28
ก็ ปกติดีนะ แค่ รู้ว่า อายุเพิ่มขึ้นอีกปีนึง...

เจอ เจ้านายน่าเบื่อเหมือนเดิม
แต่ เพื่อนร่วมงานก็ยังน่ารักเหมือนเดิม...
(อันนี้แหล่ะที่ทำให้เรายังทำงานที่นี่ได้)
ทำงานที่นี่มา ก็เข้าปีที่ 5 แล้วดิ
หา... ปีที่ 5 แล้ว นานโคดเลยนิ
สงสัยถึงเวลาต้องเปลี่ยนงานแล้วล่ะเรา

เมื่อเช้า มีบริษัทนึง โทรมานัดเราสัมภาษณ์งาน
จะไปดีหรือป่าว กะลังตัดสินใจอยู่
แต่ ใจมันไป 90 แล้วล่ะ
เพื่ออนาคต ครับ

หลายคน บอกเราว่า ที่เราไม่เปลี่ยนงาน
ก็เพราะ เราขี้เกียจหางาน (ซึ่งก็ช่าย)
แต่เหตุผลที่แท้จริง
น่าจะเป็นเพราะเราติดเพื่อนร่วมงานมากกว่า
แต่หนนี้ เราคงต้องเปิดโลกให้ตัวเองอีกครั้ง
เพื่อไปเจออะไรใหม่ๆ บ้าง
มันอาจจะดีกว่า หรือไม่ก็อีกทางนึง
แต่ก็พร้อมที่จะก้าวไป
ขอ ลองอีกสักตั้ง... นะ นาย เอก

Happy Birthday to Me

วันนี้ วันเกิดผมครับ...

ก็ 28 ขวบแล้วอ่ะ

ตื่นขึ้นมา อารมณ์ มันเหงาๆ ไงไม่รู้อ่ะ

วันนี้ อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองจัง แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี
ใคร ช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ย...

Test for upload photo

บางทีความรักอาจไม่จบลงด้วยการเป็นคนรัก...

บนเตียงเล็ก ๆ หญิงชราอายุราว 70 นอนซมอยู่
เธอรู้ดีว่านี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตของเธอแล้ว..แต่ในวันสุดท้ายของชีวิต
เพื่อนที่เธอรักที่สุดก็มานั่งเคียงข้างเธอตรงนี้

"หมอบอกว่าฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก" เธอเอ่ยกับเขาเพื่อนชราของเธอ

"ฉันรู้"

"เธอมาส่งฉันเหมือนทุกทีสินะ"

"ใช่..ก็ฉันส่งเธอมาตลอดทั้งชีวิตนี่นา" ชายชราตอบด้วยรอยยิ้ม

"ตอนเด็ก ๆ บ้านเราอยู่ทางเดียวกัน"เธอรำลึกถึงความหลัง

"เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น บ้านฉันอยู่เลยบ้านเธอไปมาก.."

"แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน"

"ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้นตลอดชั้นประถมและมัธยมที่เราเรียนด้วยกันจนเพื่อน ๆ
ล้อว่าเราเป็นแฟนก้น"

"สุดท้ายก็ต้องเลิกล้อกันไป"

"ตั้งแต่เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอนั่นแหละ"

"แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวันอย่างเดิม จนต้องเลิกกับแฟนไม่ใช่รึ"

เธอจำได้ว่าเธอบอกเขาอยู่บ่อย ๆ ว่าไม่ต้องเดินมาส่งแล้วเด๊วแฟนเขาจะโกดเอา
แต่เขาก็ยังดึงดันที่จะมาส่งเธอ

"โกดก็โกดไป..ฉันรู้จักเธอมาก่อนตั้งนาน ยังไงเธอก็ต้องมาก่อน"
นั่นเป็นคำพูดที่เธอจำได้ไม่ลืม

เธอยังจำวันที่เขาต้องไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้ วันนั้นเธอไปส่งเขาที่สถานีรถไฟ เธอร้องไห้จะเป็นจะตาย
เขาวุ่นวายกับการปลอบเธอจนไม่เป็นอันร่ำลา พ่อแม่
พอเธอสงบลงและขอตัวไปล้างหน้า แต่พอเธอ กลับมาก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียวกับกองกระเป๋า
แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอทั้งน้ำตาว่า

"กลับบ้านเองเดินดี ๆ นะ"..และนั่นทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกรอบ..

เธอจำได้ว่าวันที่เขาปิดภาคเรียนและกลับมาบ้าน เธอแนะนำเขาให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ
ตอนแรกทั้งสองเหมือนจะเข้ากันได้ดี แต่หลังจากนั้น 2- 3 วัน มีคนมาบอกว่าแฟนเธอกับเพื่อนเธอ ต่อยกัน
"มันนอกใจเธอ"..แต่เธอไม่เชื่อ
เธอเชื่อแฟนเธอมากกว่าและพออาทิตย์ต่อมาเธอจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเพื่อนเธอเป็นฝ่ายถูก
เธอจึงไปหาเขาที่บ้าน แต่พ่อเขาบอกว่า "มันกลับไปอาทิตย์ก่อนแล้ว เห็นว่ามีธุระด่วน"
เธอจึงส่งจดหมายไปขอโทด
เขาบอกไม่เป็นไร เขาไม่เคยโกดเธอ แค่น้อยใจเล็ก ๆ ในจดหมายลงท้ายด้วยคำเก่า ๆ ..กลับบ้านเองเดินดี ๆ
นะ
เธอรู้ว่าในคำที่เหมือนสั้น ๆ นั้นเขาพุดอะไรออกมามากมายขนาดไหน..

เธอจำได้ถึงวันที่เธอบอกเขาว่าเธอจะแต่งงาน..เขามองหน้าเธอ..เธออ่านไม่ออกว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร..ดีใ
จ? เสียใจ?
และเมื่อเธอถามเขาเขาก็ตอบว่า "เราใจหาย.." แต่ก่อนหน้านั้น ก็เขานี่แหละเป็นคนช่วยเลือก
ช่วยเธอดูว่าชายคนนี้นิสัยดี
และรักเธอจริง ซึ่งเขาก็ดูไม่ผิด สามีของเธอดีเหมือนอย่างที่เขาบอก

วันแต่งงานเธอบอกเขาว่า "ความเป็นเพื่อนเรายังเหมือนเดิมนะ ไม่ต้องห่วง"
เขามองหน้าเธอนิ่งๆ พยักหน้าน้อย ๆ ไม่ตอบอะไร
แต่ไปพูดกับสามีเธอเพียงสั้น ๆ "ฝากด้วยนะ.."

เขาแต่งงานมีครอบครัวของเขา เธอก็มีครอบครัวของเธอ มีบางช่วงเวลาที่ห่างกันไป
แต่ก็ไม่เคยลืมกัน..เธอส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขาทุก ๆ ปี
ส่วนเธอก็นับการ์ดวันเกิดที่ได้จากเขาทุกปี เช่นกัน

บางทีเธอรู้สึกสนิทกับเขามากกว่าคนรักของเธอเสียอีก หลายเรื่องที่เขารับรู้
แต่คนรักเธอไม่แม้แต่ระแคะระคาย
และก็เช่นกันหลาย ๆ ความลับที่เขาระบาย ที่เขาฝากไว้ที่เธอ เธอก็รับแระเก็บงำมันไว้ด้วยความเต็มใจ..

"คิดอะไรอยู่" เขาเอ่ยขึ้นมา

"เรากำลังนึกแปลกใจ..ทำไมเราถึงไม่เป็นคนรักกันนะ"

"เราสนิทกันมากมั้ง" เขาตอบ

"นั่นไม่น่าใช่เหตุผลนี่"

"เธอถามยากไปนะ"

"ไม่ยากหรอก..ลองคิดเล่น ๆ ซิ ว่าทำไมเราถึงไม่รักกันนะ"

"ฉันไม่รู้หรอก..ว่าทำไมเราถึงไม่ได้เป็นคนรักกัน"เขามองหน้าเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

"แต่ถ้าถามว่าทำไมเราถึงไม่รักกัน..บางทีนะฉันว่าเราไม่ได้รักกันเสียหน่อย.."

เธอหลับตาลง คำถามที่ถูกซ่อนไว้หลายสิบปี กลับตอบออกมาง่าย ๆ อย่างนี้เอง

"นั่นสิ เราไม่ได้รักกันเสียหน่อย" เธอตอบทั้ง ๆ ที่หลับตา

ตอนนี้เธอพร้อมที่จะไปจากโลกนี้อย่างมีความสุขแล้ว ในความรู้สึกที่เริ่มพร่าและเลือนลาง

เธอสัมผัสได้ถึงมือเขาที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้ "กลับบ้านเองเดินดี ๆ
นะ.."และนั่นคือคำสุดท้ายที่เธอได้ยิน..

ใครแก่ยกมือขึ้น (แก่ = ก่อน 2525)

สำหรับ คนเกิด ปี 2514 ถึง2525

ใครเกิดก่อนก็อ่านได้นะ--อ่านแล้วก็อดแอบยิ้มตามไม่ได้

1. คุณเป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้เล่น มอญซ่อนผ้า กระโดดยาง รีรีข้าวสาร เป่ากบ ฯลฯ โดยไม่ต้องไปหาดูตามงานวัด หรือ งานแสดงศิลปะวัฒนธรรม

2. คุณเกิดมาร้องเพลงขอมอบดอกไม้ในสวนได้ทัน ในยุคที่พี่แจ้ นกแล นิธิทัศน์ ยังดังและเมื่อโตขึ้น คุณก็ยังไม่แก่เกินไปที่จะฟังดีทูบี

3. คุณได้เห็นคาราบาวยุคก่อนประวัติศ่าสตร์ เฟื่องฟู และเสื่อมถอย

4. คุณได้เห็น ก็อต จักรพันธ์ (คนเดียวกับ เจ้าชายลูกทุ่ง) ยังร้องเพลงสตริงวัยรุ่น และคณะวงดนตรี ชื่อดังอย่าง แอ๊ด เทวดา

5. คุณเกิดมาทันพอดีในยุคที่รองเท้าและถุงเท้านักเรียนแลกซื้อของเล่น(หลอกเด็ก) และหลังจากหมดยุคคุณ มันก็ไม่ทำมาหลอกเด็กอีกเลย

6. คุณโชคดีที่เกิดมาทันในยุคที่เมืองไทย มีดาราเด็กชื่อดังอย่าง น้องตูมตาม เพราะสามารถนำมาเปรียบเทียบกับความน่ารักของน้องพลับตอนนี้ได้

7. คุณโตมาพร้อมกับโงกุน ดราก้อนบอล มันออกฉายทีวีครั้งแรกปี2529–2538 หนังสือการ์ตูนอัพเดท ทุกสัปดาห์ มีพิมพ์ทุกสำนักไม่มีการดองเพราะยังไม่มีลิขสิทธ์ อ่านแล้วไปดูช่อง9อีกยังมันส์ ถามเด็กผู้ชายยุคนั้นไม่มีใครไม่รู้จักพลังคลื่นเต่า กินเวลา10กว่าปีถึงจะจบ (แต่เด็กรุ่นใหม่ใช้เวลาอ่านแค่วันเดียว)

8. สุดยอดแห่งการ์ตูนก็มีในยุคนี้ เช่น เซ็นต์เซย่า เจ็ทแมน จีบัน เกียบัน ชาลีบัน ซึบาสะ นายมดแดง อุลตร้าแมน เซเลอร์มูน รันม่า1/2 ฯลฯ มันก็เข้ามาฉายตอนเราอยู่อนุบาล -ประถมแล้วพอขึ้นชั้น มัธยมมันก็ค่อยๆหายไป

9. คุณเกิดมาทันพอดี กับช่วงเกมกด วีดีโอเกม คอนตร้า มาริโอ พอโตขึ้น ก็ยังไม่แก่เกินไปที่จะเล่น play station และ ทามาก๊อดจิ ขึ้นๆลงๆซ้ายขวาเอบี ซีเลค สตารท์ สูตรสามสิบตัวเลย คอนทร้า มาริโอ่ก็เก็บเห็ดอย่างเดี่ยว ส่วนPlay Station ก็วินนิ่งเลย

10. ในช่วงเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น คุณก็โตมาพร้อมกับอาร์เอส ยุคที่นักร้องอายุไล่เลี่ยกับคุณ ออกเทปกันให้ควั่ก และคุณยังได้เห็นตำนานร็อค หรั่ง หินเหล็กไฟ เสือ อิทธิ ไฮร็อค ล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา หลังการเข้ามาของเต๋า ทัช บอยเก๊าท์ แก๊งใจง่าย หลังจากนั้นก็เป็นยุคทองของอาร์เอส โดยแท้จริง แต่นั่นมันอดีต ยุคนี้เขาห้ามเอาของเกี่ยวกับอาร์เอสเข้าบ้าน

11. หนังไทยก็ทำมาตามวัยของคุณ แล้วมันก็มีเยอะจริงๆ อนึ่งคิดถึงฯ น้ำเต้าหู้กับครูระเบียบ ปีหนึ่ง เพื่อนกัน กระโปรงบานขาสั้น โลกทั้งใบ เด็กเสเพล พอคุณโตเข้าหน่อยก็มีหนังอย่าง โอเนกาทีฟ จักรยานสีแดง แล้วที่ทำมา โดนใจคนยุคนี้จริงๆ อย่างหนังระลึกชาติ แฟนฉัน

12. คุณได้ซึมซับอารมณ์ และบรรยากาศของการเข้าฉายครั้งแรก ของสุดยอดหนังตื่นตา ตื่นใจในยุคนั้นอย่าง terminater2 Jurassic park speed-เร็วกว่านรก (ภาคหลังอย่าได้พูด)

13. รองเท้าแตะในตำนานอย่างScholl (สกอลล์) ก็มาฮิตที่สุดในยุคคุณนี่แหละใส่กันทั่วบ้านทั่วเมือง ( ร้อยละ70 ของเด็กวัยรุ่นในยุคนั้นโดนขโมยแต๊บมาแล้ว)

14. คุณเกิดมาทัน ได้ดูลิเวอร์พูลยุคล่าอาณานิคมยุค’80 และตกเป็นเมืองขึ้นยุค’90 จนถึงปัจจุบัน

15. ตอนมัธยมสิ่งที่ทำให้คุณบ้าบาสเกตบอลเพราะชิคาโก้บูล ร็อตแมน โอนีล พิพเพน จอร์แดน และการ์ตูนแสลมดังค์ไม่ได้บ้าเพราะอยากโชว์สาว

16. มีหมากฝรั่งบุหรี่ด้วย อิอิ กินแล้วโดนดุประจำ

17. เรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์

18. ดูดาวพระศุกร์ .. สายโลหิต เวอร์ชั่น ศรราม สุวนันท์

19. 10ปีที่แล้วเจ้าขุนทองเป็นย! ังไง10ปีให้หลังเจ้าขุนทองก็ยังอยู่ มันไม่แก่ขึ้นเลยว่ะ

20. คุณได้เห็นยุคที่นักฟุตบอลไทยยังเป็น Dream Team จนปัจจุบันกลายเป็น ฝันค้าง

21. 3 หนุ่ม 3 มุม --กบ แท่ง มอส

22.packlink, 1145 ใช้ส่งข้อความ เป็นไรที่ วัยรุ่น hit hot มากค่ะ

23. ยุคเฟื่องฟูสุดขีด ของ วง Micro อารมณ์ "ขอมือ ขวา หน่อยคร๊าบ"

24. มุข นายก ชวน ยัง เล่นได้เสมอ "เอ่อ ผมคิดว่า.... ในกรณีนี้ เรายังไม่ควรรีบด่วน......ตัดสินใจ ควรจา... ยืดวาระ ในการ พิณาาาาา........ ออกไป ซัก 10 ชาติก่อน "

25. แผ่นซีดี ยังราคา 250 บาท... ทั้ง Grammy และ RS

26. เจ้าพ่อ เซี่ยงไฮ้.... ฉายแล้วฉายอีก.. ไม่รู้ ทำไม เจ้าพ่อ มันออกลูกดก เหลือเกิน... ดนตรีเปิดตัว มาพร้อมกับ ท่า เดิน อันเป็นเอกลักษณ์ พร้อม ชุดสูท สวมหมวก...เท่จริงๆ...

27. หนังจีน... เล่นไพ่ โคตรสารพัด เทคนิค ในการโกง... คนตัดคน ภาค 1 2 3 พระเอกต้องโง่ก่อน แล้วมาเก่งสุดๆ... ได้อาจารย์ ที่เก่งกว่า ตัวโกง.. แต่ถูกโกง แล้วมาถ่ายทอดฝีมือ โคตรเซียน ให้ลูกศิษย์

28. หนังจีนทุกเรื่อง มีประโยคฮิต "ใครฆ่าท่านพ่อ..ท่านแม่..อาจารย์" "แก้แค้น 10 ปีไม่สาย" "บุญคุณต้องทดแทนความแค้นต้องชำระ"-ข้าน้อยมีตา หามีแววไม่.. -ข้าน้อย สมควรตาย.. ก่อนตาย เพื่อนพระเอก พระเอก หรือนางเอก จะต้อง... โอ้ว.. (หายใจไม่ออก) ใกล้ตายเต็มทน แต่ยัง ยืดเยื้อไปได้อีกหลายซีน... -ยุคนั้น... บูมมาก สำหรับ "ดาบมังกรหยก" "ศรราม เล่นเรื่อง "เหินฟ้า" ตะวันชิงพลบ , เบิร์ด ยัง โฆษณา ฟิล์ม โก ดัก โหว่ โว โว เย๊...... (ท่อนหลัง เข้าใจว่า เป็น ภาษา อารบิก ฟังไม่รู้เรื่อง)

29. ทำบัตรประชาชน มีออกใบเหลือง อีกสามเดือน มารับ.... รูปที่ได้ มาติดบัตร... แมร่ง..ใช่ผม เหรอวะ

30. ไม่มีรายการ "ถึงลูก ถึงคน" เจอแต่"มาตามนัด" "ฝันที่เป็นจริง" ตาวิเศษ เห็นนะ ฯลฯ

31. เขาทราย ดิ..... เก่งที่สุด..ดูต่อยมวยทีไร ชนะทุกที...

32. เราได้ดูมังกรหยกทุกภาคทุกเวอร์ชั่นทั้งจอแก้วและจอเงิน

33. เราได้กินไอติมแท่งตราจรวดแถวบ้าน นอกจากนั้นยังได้กินไอติมถั่วดำ เผือก ตราหมีแฟนด้าด้วย

34. เราได้เรียนรู้พร้อมกับมานี มานะ ปิติ วีระ เพชร ชูใจ จันทร ฯลฯ เจ้าแก่ สีเทา ด้วย

35. เราได้ดูอิคคิวซังตั้งแต่เด็! กยันโต ทำไรต้องนั่งมาทิ ใช้หมองก่อนปิ๊ง

36. เราทันอ่านศรีธนนท์ชัยกับความเจ้าเล่ห์แกมโกงของเขา

37. เราได้ดูหนังจักรๆวงศ์ๆทั้งช่อง3 จ. ถึงศ. และช่อง 7 ส./อ. ขวานฟ้าหน้าดำ หอยสังข์ แก้วหน้าม้า สุดยอด

38. เราได้ดูขวัญ เรียม บ้านทรายทอง แหวนทองเหลือง มนต์รักอสุร ผยอง ฯลฯ ที่ทำซ้ำไปซ้ำมา

39. เราเล่น game boysตั้งแต่เวอร์ชั่นแรก จนปัจจุบันอันเล็ก

ใครอ่านจนจบแล้วตรงมากกว่า 20 ข้อ แก่จัง



---------------------*************** เอามาจากเว็บบอร์ดพันทิพ ครับ

โรตี

อยากกินโรตีอ่ะ


โรตี-แกงเขียวหวาน

โรตี ใส่นมเยอะๆ

หิวอยากจะกิน จะกินอะไรกันดี
อ่ะก็ไม่รู้ว่าในวันนี้จะกินอาหารอะไรก็นั้นนะซิ
เพื่อนมันเลยชวน ชวนกันไปกินโรตี
บอกว่ามีหญิง เธอเป็นคนน่ารัก ขายโรตีที่โชคชัย4กลางซอย
ก็เลยพากัน ไปตอนกลางวันจะไกลก็ช่างมัน
คนมันจะไปไกลๆเพียงใดเราก็ช่างมัน
แค่ให้ได้เจอคุณเธอที่ทำโรตีก็แล้วกัน
แล้วก็มาเจอ แล้วก็เจอเธอ ตะลึง
เพราะเธอตัวจริงตากลมทรงโตพอๆ กับลูกโป่ง
คิ้วดำ แก้มนวล ยวนดวงใจจมูกก็โด่งๆ

หน้าตาเธอก็ดีทำไมมาขายโรตีฉันงง
ช่างมันฉันเอาโรตีเลยละกันนะ ขอเป็นใส่ไข่ละก็

ใส่นมเยอะๆ (อยากจะกินโรตีซักที)
ใส่นมเยอะๆ (ใส่ใจเธอลงไปด้วยคงดี)
ใส่นมเยอะๆ (คงต้องมากินโรตีเธอทั้งปี)
ใส่นมเยอะๆ (แล้วเรามารักกันเอามั๊ยคนดี)

น้องนางทำไมโรตีได้ช้าจังเลย
หรือคงเป็นเพราะว่าเธอนั้นจะใส่นมมากเกินไปห๊ะทรามเชย
พูดเสร็จคนดีก็เดินเอามาให้เลย
โอ..ทรามเชยน่ารักจริง จะชิมดวงใจดวงเดียวดวงนี้ได้ยังไง
ได้ยลยวนมองก็ล่องลอยไป ใจละเมอ เธอคนดีมีแฟนรึยังจ๊ะ ห๊ะ รึว่าไม่
ถ้ายังไม่มีก็คงจะดี จะมาเป็นอ่ะแฟนพี่ก็ดีนะเธอนะ A Yo!
ก็ชอบกินหวานเธอนั้นก็ยิ่งตาหวานนี่นะซิ
ไม่พ้นคงจะต้องมาหาที่ร้านอย่างงี้ทั้งกะปี

อีนี่น้องจ๋า เป็นภาษาไทยน่ะเธอเข้าใจไหม
อินตะระเดียภาษาอะไร บังก็พูดได้
อีนี่น้องจ๋าจะพูดยังไงอาบังยังสงสัย
ว่าฉันรักเธอ อินตะระเดียเค้าพูดยังไงกัน
อีนี่น้องจ๋า ว่าไอเลิฟยูเธอคงจะไม่รู้
อีนี่น้องจ๋า หว่ออ้ายหนี่เธอคงไม่เข้าใจ
ภาษาเขมร อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น ยิ่งไม่ไหว
ก็ฉันรักเธอ ไปเลยละกัน เธอคงจะเข้าใจ

ตัวฉันเองก็คนไทย ภาษาไทยก็เข้าใจ แล้วยังไงห๊า
ขายโรตีมาทั้งปีไม่มีใครมาสนใจ ฉันว่าเป็นใคร
ตัวฉันดำใช่ไหมเออเธอถึงมองเป็นงั้นไป แล้วทำไมห๊า
ดำแค่ตัวแต่หัวใจมันไม่ดำหรอกนะเธอ แหมมันน้อยใจ

ใส่นมเยอะๆ (ก็อยากจะชวนเธอมา) ใส่นมเยอะๆ (ก็อยากให้เธอนั้นน่ะ)
ใส่นมเยอะๆ (อ่ะเรามาๆๆๆ) ใส่นมเยอะๆ (แล้วเรามารักกันนะคนดี)

********** ชอคโกเลต คิต (Chocolate Kit) / โรตี

ขอเพียงโอกาส

ถึงแม้จะเป็นแค่ความสงสารก็ยอม
เป็นรักปลอมๆก็ยินดีน้อมรับมา
หากเป็นวิธีที่ทำให้เราใกล้ตา
มันคงดีกว่าท่าทีที่ดูหมางเมิน

อยากให้เธอลองหันมองที่ฉันสักหน่อย
อย่าปล่อยให้คอยใจลอยบ้าบอข้างเดียว
ฉันพร่ำฉันเพ้ออย่าคิดว่าเธอไม่เกี่ยว
เพราะเธอคนเดียวต้นเหตุที่ใจฉันเป็น

แค่ความสงสาร แค่ความเห็นใจ
ขอกันซื่อๆให้กันได้ไหม ได้ไหม
แค่ลองมาคบ แค่ลองเปิดใจ
ขอเพียงโอกาสให้กันแค่นี้ก็ดีเกินพอ

ไม่ลองคบกันอย่าเพิ่งมองฉันไม่ดี
อย่าตัดไมตรีไม่ชอบยินดีร่ำลา
มันคงไม่รบกวนเธอมากไปหรอกหนา
คิดว่าเวทนาคนที่ตั้งใจรักเธอ

แค่ความสงสาร แค่ความเห็นใจ
ขอกันซื่อๆให้กันได้ไหม ได้ไหม
แค่ลองมาคบ แค่ลองเปิดใจ
ขอเพียงโอกาสให้กันแค่นี้ก็ดีเกินพอ

แค่ความสงสาร แค่ความเห็นใจ
ขอกันซื่อๆให้กันได้ไหม ได้ไหม
แค่ลองมาคบ แค่ลองเปิดใจ
ขอเพียงโอกาสให้กันแค่นี้ก็ดีเกินพอ

ขอเพียงโอกาสให้ฉัน มีสิทธิ์รักเธอก็พอ

****-------- อัลบั้ม: สุนทรี

ผู้หญิงมาจากรถไฟฟ้า ผู้ชายมาจากซาเล้ง

เธอมากับรถไฟฟ้า กำลังเดินอยู่กับที่ตรงบันไดเลื่อนนอกสถานี
เขามากับซาเล้ง กำลังคุ้ยหาของในถังขยะเชิงบันไดใกล้ ๆกัน
เธอเดินอยู่กับที่ได้ เพราะบันไดเลื่อนขึ้น แต่เธอเดินลง
ส่วนเขา ก็คุ้ยหาของในถังขยะ ไม่ไปไหน
เพราะกล่องใบใหญ่ที่ยัดแน่นอยู่ปากถัง
" ฉันทิ้งเอง " เธอพูดลอย ๆ
" คุณควรแยกขยะด้วย " เขาตอบลอย ๆ บ้าง
" อะไรนะ "
" ไอ้นี่เป็นขยะเปียก " เขาหยิบดอกกุหลาบแห้ง ๆ
โยนใส่ถังขยะอีกถัง
" ถังสีเขียว เป็นถังขยะเปียก สำหรับใส่ขยะที่ย่อยสลายได้
ที่คุณทิ้งเป็นถังขยะสีเหลืองใส่ขยะแห้ง... "
" ขอโทษ เวลาทิ้งอะไร มันไม่ค่อยได้คิด "
เขาเงียบไปนาน ก้มหน้าก้มตาคัดเลือกของออกมา
" ยังใช้ได้อยู่เลยนะเนี่ย " เขาหยิบตุ๊กตาหมีกรอบรูป และแหวน
ใส่ถุงจะส่งคืนให้เธอ
" เอาไปเถอะ ฉันก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน "
" ของไร้ค่าของคนหนึ่ง อาจมีค่าสำหรับอีกคน "
" แล้วนี่ล่ะ มีค่ามั้ย "
เธอโยนกระป๋องน้ำอัดลมส่งให้เขา " ขอบคุณ " เขากระทืบกระป๋องจนแบน
แล้วแกะส่วนที่เป็นห่วงแยกออกจากตัวกระป๋อง
" ใช้ไม่ได้เหรอ "
" ใช้ได้สิ แพงด้วย อะลูมิเนียมทั้งอันเชียว "
" งั้นแกะออกมาทำไม "
" จะเอาไปบริจาค...ทำขาเทียม "
" เคยทิ้งอะไรบ้างมั้ย "
" เคย...แต่จะใช้ให้คุ้มก่อน ถึงค่อยทิ้ง "
" ไม่มีคุณ ขยะคงเต็มเมือง "
" ไม่มีคนทิ้ง ผมก็แย่เหมือนกัน "
เขาจัดถึงขยะเรียงให้เข้าที่ตามเดิม
ก่อนจะเดินเอาขยะที่เลือกแล้ว
ใส่ถุงมาเก็บบนซาเล้ง
สถานีรถไฟฟ้าดับไฟ บันไดหยุดเลื่อน เธอค่อย ๆ
เดินลงมาข้างล่าง มาหาเขา
" ฝากขยะอีกสักชิ้นสิ "
เธอเดินขึ้นไปนั่งแทรกกับถุงขยะบนซาเล้งของเขา
" ใช้ให้คุ้มก่อนทิ้งนะ "

14 อุปนิสัยที่ดี ในการขับถ่ายปัสสาวะ

ไม่น่าเชื่อว่า แม้คนเราจะขับถ่ายปัสสาวะกันมาก ตั้งแต่แรกเกิด
แต่หลายคนไม่ทราบวิธีที่ดีที่ทำให้ระบบขับถ่ายปัสสาวะเป็นปกติ

วันนี้จะขอเสนอ 14 อุปนิสัยที่ดีในการขับถ่ายปัสสาวะ

1. อย่ากลั้นปัสสาวะ เมื่อรู้สึกปวดต้องไปปัสสาวะ

2. เวลาปัสสาวะไม่ควรรีบร้อนเบ่งมาก เพราะอาจทำให้หูรูดปัสสาวะชำรุดได้

3. ควรถ่ายปัสสาวะให้เหลือน้อยที่สุดในหนึ่งครั้ง นั่นคือเมื่อรู้สึกถ่ายหมดแล้วให้เบ่งต่ออีกนิดหน่อย ปัสสาวะที่เหลือจะไหลออกมา

4. ไม่ควรบังคับให้ตนเองถ่ายปัสสาวะบ่อย เพราะจะติดเป็นนิสัย เวลาที่เหมาะสมคือ 2-4 ชั่วโมงควรถ่ายปัสสาวะหนึ่งครั้ง

5. ให้สังเกตการถ่ายปัสสาวะ และน้ำปัสสาวะของตนเองทุกครั้งว่า ต้องเบ่งมากผิดปกติหรือไม่น้ำปัสสาวะลำพุ่งดีหรือไม่ ลำน้ำปัสสาวะมีขนาดเล็กลงกว่าเดิมหรือไม่ น้ำปัสสาวะมีสีเหลืองใสหรือไม่ เพราะสิ่งเหล่านี้อาจเป็นอาการผิดปกติที่สามารถบอกโรคได้

6. อาจจะล้างทำความสะอาดหลังปัสสาวะ แต่อย่าให้บริเวณนั้นเปียกชื้น เพราะอาจเกิดเชื้อราได้ทางที่ดีหลังปัสสาวะทุกครั้ง ควรซับให้แห้ง

7. เมื่อปัสสาวะไม่ออก ต้องหาสาเหตุโดยการไปพบแพทย์ อย่าซื้อยาขับปัสสาวะรับประทานเพราะจะเกิดอันตรายได้

8. เมื่อเข้าสู่วัยกลางคน การบริหารอุ้งเชิงกรานโดยการขมิบ (ฝ่ายหญิงขมิบช่องคลอด ฝ่ายชายขมิบทวารหนัก) วันละ 100 ครั้ง จะช่วยป้องกันอาการปัสสาวะเล็ดื

9. ดื่มน้ำสะอาด อย่างน้อยวันละ 10 แก้ว หรือหนึ่งลิตร จะช่วยให้น้ำปัสสาวะใส มีจำนวนพอดีและป้องกันภาวะปัสสาวะอักเสบ

10. ก่อนมีเพศสัมพันธ์ และหลังมีเพศสัมพันธ์ คุณผู้หญิงควรถ่ายปัสสาวะทิ้ง จะช่วยป้องกันการเกิดกระเพาะปัสสาวะอักเสบ

11. น้ำปัสสาวะจะต้องเป็นน้ำเท่านั้น ถ้ามีมูก หนอง น้ำเหลือง เลือดปนออกมา ถือว่าผิดปกติต้องไปพบแพทย์

12. การขับถ่ายปัสสาวะ ต้องขับถ่ายคล่องไม่มีอาการเจ็บปวด ถ้าปัสสาวะแสบขัดลำบากนับว่าเป็นอาการผิดปกติ ต้องไปพบแพทย์อีกเช่นกัน

13. คนเราทุกคนต้องปัสสาวะทุกวัน วันละ 4-6 ครั้ง ถ้าไม่ปัสสาวะเลย 1 วัน ถือว่าตกอยู่ในภาวะอันตราย ต้องไปพบแพทย์โดยด่วน

14. ก่อนเดินทางไกล ก่อนยกของหนัก ควรปัสสาวะทิ้งก่อนทุกครั้ง


ลองเอาไปปฏิบัติดูนะครับ...

แปลเป็นไทย...

ภาษาไทย วันนี้ ขอเสนอคำว่า... จุดอิทธิฤทธิ์, แท่งภาระ, จิ๋วระทวย อยากรู้คำแปล ..


พหุบัญชร หมายถึง Windows หรือหน้าต่างหลายๆบานคำว่าพหุ แปลว่า มาก,หลายและบัญชร แปลว่า หน้าต่าง

จุดอิทธิฤทธิ์ ฟังดูน่าตื้นเต้นดีไหม แปลตรงตัวได้ว่า PowerPoint

พหุอุบลจารึก รวมแล้วแปลว่า Lotus Notes สำหรับคำว่าอุบล หมายถึง ดอกบัว

ภัทร สั้นง่ายได้ใจความ ภัทร แปลว่าดี, เจริญ, ประเสริฐ ซึ่งก็คือ EXCEL นั่นเอง

ปฐมพิศ ปฐม แปลว่าพื้นฐาน หรือ Basic พิศ แปลว่าการมอง คล้ายๆกับ Visualเหมาเป็น Visual Basic

พหุภาระ Multitasking คำว่าพหุถูกนำมาใช้อีกแล้ว ก็ดันทำหลายงานพร้อมๆกันเลยเป็นพหูพจน์นะซิ

แท่งภาระ ชุดต่อเนื่องของคำว่าภาระ หรือ Task ดังนั้นแท่งภาระจึงหมายถึง Taskbar

แท่งหฤหรรษ์ แปลได้ความหมายดีมากคือ Joystick เพราะใช้ในการเล่นเกมทำให้เกิดความสุข

สรรค์ใน สรรค์ หมายถึงสร้าง ซึ่งก็คือ Build รวมกับในหรือ in เป็น Build-in

ยืนเอกา เอกา แปลว่า โดดเดี่ยว, ยืนแปลว่าไม่ได้นั่งรวมความได้ว่าไม่ได้นั่งคนเดียว หรือยืนคนเดียว หรือ Standalone

ชวด คือ mouse

จิ๋วระทวย อย่าแปลเอง ฟังก่อน Micro แปลว่าเล็ก, จิ๋ว ส่วน Softแปลว่าอ่อน, นุ่ม ดังนั้นจิ๋วระทวยหมายถึง Microsoft

เอ่อ.. ว่าแล้วก็ตัวใครตัวมันนะ

++++++//......ผู้หญิงเป็นทราย...ผู้ชายเป็นทะเล......//++++++

นอกจากสรีระที่แตกต่างกันแล้ว

ผู้หญิงและผู้ชายยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน

ผู้หญิงเปรียบเสมือนทราย

ที่ช่างซึมซับและเก็บอะไรเอาไว้มากมาย

มีความละเอียดอ่อน พร้อมที่จะปลิวไปอย่างอ่อนไหว

และทุกอย่างนั้นได้รวมกันกลายเป็นความงดงาม

อ่อนหวานแต่ดูมั่นคง

ผู้ชายเปรียบเหมือนทะเล

แลดูกว้างใหญ่ มีอำนาจ

มีความเด็ดเดี่ยว

แสดงออกถึงอารมณ์อย่างเปิดเผย

บางครั้งเริงร่า บางครั้งเกรี้ยวกราด

แต่ทะเลกับทรายกลับเป็นความแตกต่างที่ลงตัว

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ ทะเล เกรี้ยวกราด

ทราย ก็จะทอดตัวนิ่งๆ ซึมซับ

จนกว่าทะเลจะสงบ

เฝ้าเอาใจใส่ ดูแลความรู้สึก



ส่วนทะเล...

ที่อาจจะซัดไปซัดมาบ้าง

แต่ก็ไม่เคยห่างหายไปไหน

ยังคอยโอบอุ้ม ดูแลผืนทรายอยู่เสมอ

ทั้งสองจึงเป็นความงดงามที่ลงตัว

ไม่สามารถแยกส่วนใดส่วนหนึ่งออกจากกันได้

เช่นเดียวกับ ผู้หญิง และ ผู้ชาย

ที่แม้จะมีความแตกต่างกัน

แต่ถ้าไม่ก้าวก่ายกัน

สามารถเข้าใจในวิถีชีวิตของกันและกันได้แล้ว

ความรักก็จะเป็นความงดงามที่ลงตัวได้เช่นกัน

น่ารักดี

วันนี้ เหนื่อยจัง...

วันนี้ดูยุ่งๆ วุ่นๆ ไงไม่รู้

ตั้งแต่เช้า...
งานมาตรึมเลย แล้วก็ไม่มี ใครช่วยด้วย...
ซาโตโกะ ก็กลับญี่ปุ่นไปงานศพเพื่อน
ไอ่มี่ ก็ไปเมกา แม่แฟนมันป่วย...
เฮออออออออออ
เล่นเอาเหนื่อยเลยเรา...

เย็นนี้ไม่รู้เป็นไง...
ท้องเป็นไรไม่รู้...
อายจัง...
ระบายลมตลอดเลย อิอิอิ .
แต่ดี ที่ไม่มีคน เลยปล่อยได้ โดยไม่ต้องแอบใคร อิอิอิ
อายจัง...

พรุ่งนี้
ก้อยโทรมา บอกว่า ไอ่จุ๊บจะขึ้นมา กทม. กะสามีมัน...
เอ... ยังไม่เคยเห็นหน้าสามีมันเลยอ่ะ...
เป็นเพื่อนกัน 4 ปี มันแต่งงาน ก็ไม่ได้ข่าว
มารู้อีกที ควงสามีมาซะแล้ว...
คงต้องไปดูหน้าซะหน่อยแล้ว อิอิอิ

โครตน่ากลัวเลยว่ะ

หวัดดีครับ... บล๊อก ของผม...

ไม่รู้ เขียนไรดี วันนี้ ฝนตกอีกแหล่ะ น่าเบื่อจัง

เอาลิ้งค์มาฝาก ลองเข้าไปดูกันนะ น่าสนใจดี...
เปิดลำโพง ฟังเสียงด้วยนะ...
http://members.thai.net/sinthai/thehouse.htm

คำเตือน : คนที่ขวัญอ่อน ไม่ควรเข้าไปดู...


---------------------------------------------------------------------------------------

ชอบเพลงของพาราดอกซ์ "เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย" เพราะผมก็ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ครับ...

แอบก้อปเนื้อเพลงมา อิอิอิ

"เค้าบอกให้ทำ เค้าบอกให้ดู เค้าบอกว่าดี พอสักทีเถิด
อยากทำตามฝัน ก็ฉันนั้นห้ามไม่ไหว ใจอยากลอง

ผู้ใหญ่ก็มอง ผู้ใหญ่ก็เตือน คุณอาจจะดูว่าฉันเหลวไม่คิด ไม่แคร์
แต่อยากบอกให้รู้ ชีวิตฉันไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้น

เปลี่ยนกันดูไหม...
หากได้ลองคุณคงเข้าใจ
ว่าชีวิตมันไม่เคยหยุด

เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย เป็นวัยที่ช่างเหนื่อย
ต้องทำอย่างโน้น ต้องทำอย่างนี้ทุกทาง
เป็นวัยรุ่นมันหนัก เป็นงานที่มันเหนื่อย
กดดันอย่างโน้น ต้องแบกรับอย่างนี้ ทุกทีไป ....

ต้องอ่านตำรา นอนดึกตื่นเช้า ต้องกวดวิชา
ต้องเป็นคนดี เป็นคนพิเศษ ต้องทันสมัย
มีเรื่องมากมายให้รู้ให้อยากลอง

ต้องเล่นกีฬา ต้องดูทีวี ต้องหัดดนตรี ต้องมีความรักปัญหาหัวใจ
ไม่มีใครรู้ชีวิตฉันมันสับสนมันวุ่นวาย"

เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย แต่เมื่อได้เป็นผู้ใหญ่แล้ว คุณจะรู้ว่ามันเหนื่อยยิ่งกว่า....

เล่นคอมนานๆ

เล่นคอมนานๆ

*** เอามาจากเว็บบอร์ดที่นึง เห็นว่า น่าจะมีประโยชน์เลยเอามาฝาก

สำหรับคนที่เล่นคอมนานๆ

พยายามฝืน อย่านั่งหน้าจอนานๆ ครับ เพราะมันจะไม่ทำแค่สายตาเสียครับมันจะโยงไปถึงทั้งร่างกายเลยครับ โรคความดันครับ ฟังดูแปลกๆน๊ะครับว่ามันเกี่ยวได้ไง คืองี๊ครับ

เมื่อเรานั่งมากๆ รังสีจากหน้าจอจะทำให้อุณหภูมิในร่างกายเราร้อนครับก่อให้เกิดความตึงเครียด (ไม่ใช่ความเครียดจากการคิด เหมือนร่างกายเราตึงน่ะครับ แต่ทางการแพทย์ถือว่าเป็นความเครียดอย่างนึงครับ) เมื่อร่างกายเกิดความเครียดจะทำให้เลือดเราข้นขึ้นเนื่องจากปริมาณอ๊อกซิเจนในเลือดน้อย (วิธีสังเกตุ ให้ดูที่เวลาเราบีบสิว หรือเวลามีเลือดออกถ้าเลือกข้นเหนียว หรือสีเข้ม นั่นคือจุดเริ่มต้นของการมีปริมาณอ๊อกซิเจนในเลือดน้อย) เมื่อเลือดเรามีอ๊อคซิเจนน้อย ทำให้ความดันในเลือดปรับตัวได้ไม่ปกติ ถ้าให้ง่ายๆเราลองนึกภาพน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วแกว่งมันจะไหลไปมาได้ง่ายๆ แต่ถ้าเราใส่นมข้นลงไปในแก้วแล้วแกว่งมันจะหนืดๆ

และเมื่อความดันในร่างกายทำงานไม่ปกติก็จะกลายเป็นโรคความดันครับ ซึ่งมันจะทำให้เกิดโรคตามมาได้อีกเพียบครับทั้งหัวใจ ไตวาย(ในกรณียิ่งนอนดึกยิ่งเป็นง่าย) แขนขาไม่มีแรง(เนื่องจากเลือดเดินทางไม่สะดวก) ประสาทสั่งงานช้าลงไม่ปลอดโปร่ง

จริงๆมันยังมีอีกเย๊อะครับ แต่ขอจบแค่นี้แล้วกัน

อาการที่พอจะแสดงได้เบื้องต้นว่าคุณเป็นโรคคนทำงานคอมพิวเตอร์
1.ปวดเมื่อยเนื้อตัว
2.แสบตาจนน้ำตาไหล
3.เบลอๆเมื่อตกบ่าย หรือเย็น เช่นคุยกับคนไม่ค่อยรูเรื่อง
4.ตื่นขึ้นมาเพื่อง่วงนอน (อันนี้หนักสุดๆครับ ผมเป็นถึงขั้นนี้แล้ว)
5.ปวดหัวบริเวณท้ายทอย เหมือนเลือดกำเดาจะไหล (ไม่ใช่เวลาดูหนังอย่างว่า)

ทีนี้ก็มาถึงวิธีแก้ครับ
1.กินน้ำเยอะๆ ฉี่บ่อยๆ ครับช่วยได้
2.ออกกำลังกาย (ยิ่งถ้าได้ว่ายน้ำจะดีมากในกรณีที่คุณนั่งมานานมากๆแล้ว เนื่องจากกล้ามเนื้อคุณจะหมดไปและถ้าไปวิ่งหรือเล่นกีฬาที่ต้องใช้กล้ามเนื้อมากๆ ผมแนะนำให้ค่อยๆออก เริ่มน้อยๆ ครับ ไม่งั๊นอาจช๊อคได้ครับ)
3.พยายามกินอาหารพวกที่เป็นพืชผักครับ มันจะช่วยให้ขับถ่ายง่าย ร่างกายไม่ต้องทำงานหนักมาก
4.พยายามตรวจสุขภาพครับ เงินไม่กี่พันบาท แลกกับการเตรียมตัวไว้ก่อนน่าจะดีกว่าครับ เพราะคุณจะได้รู้ตัวล่วงหน้า

ประโยชน์ที่จะได้รับ
1.คุณจะทำงานได้เยอะขึ้น
2.คุณจะสดชืนสดใส ไร้ราคี
3.คุณจะประหยัดเงิน (อันนี้ยังไม่รูสาเหตุเหมือนกัน แต่เงินเหลือเยอะขึ้นทั้งๆที่ภาระมากกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัว)
4.อะไรๆในชีวิตก็ดีไปหมด

ที่ผมเขียนมานี้คือมันเกิดกับตัวผมเองน่ะครับและไอ้อาการที่บอกๆไปนี่ก็คือหาหมอแล้วก็ศึกษาเพิ่มเติม ผมเจอหมอถามว่า คุณทำงานอะไร พอบอกไปหมอบอกว่าทำไมคนไทยเป็นอย่างนี้กันน๊ะ เขาบอกว่า คุณภาพชีวิตของคนประเทศเราแย่แล้ว แต่ของผมแย่ลงไปอีก 2 เท่าตัวผมถึงเป็นตั้งแต่อายุยังไม่ 30 ซวยเรยเจอมุขนี้ของหมอเข้าไป

ขอฝากให้เพื่อนทุกคนออกกำลังกายเข้าไว้น่ะครับ แล้วจะดีเองครับ

อาบน้ำกัน

อาบน้ำเสร็จแล้วครับ สดชื่นจังเลย
นอนดีกว่า... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ... จะอัพบล็อคนิหว่า... อัพก็อัพ...
งั้น เอา เรื่องน่าอ่านมาให้อ่านดีกว่า

--********************----------------------------*********************--

ทายนิสัยจากการอาบน้ำ

ลองนึกดูสักนิดว่าเวลาอาบน้ำ ส่วนไหนของร่างกายที่ จะต้องตักน้ำชำระล้างก่อน... คิดให้ดี ๆ ก่อน เลือกนะ...

**ถ้าคุณเลือก : หน้าอก**

คุณเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อม สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เป็นสิ่งที่จำเป็นมากสำหรับคุณ คุณไม่ชอบให้ใครมาคัดค้านความคิดหรือแสดงความคิดที่ไม่ เห็นด้วย คู่ที่ดีที่สุดของคุณควรจะเป็นคนที่เลือกอาบน้ำที่ ผม

**ถ้าคุณเลือก : ใบหน้า**

คุณจะเห็นเงินเป็นเรื่องที่สำคัญมากและคุณจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา คุณเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องรูปร่างหน้าแต่จะรู้สึกว่าเพื่อนมีความหมาย ในชีวิต คนอื่น ๆ จะเข้ามาทำความรู้จักด้วย แต่คุณไม่สนใจถึงความคิดของคนเหล่านั้น คุณเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเอง โดยทั่วไปแล้วเนื้อคู่จะเป็นคนเห็นแก่ตัวและต้องคอยรับอารมณ์ คู่ที่ดีที่สุดของคุณจะเป็นคนที่เลือกอาบส่วนที่ลับเฉพาะ หรือที่อื่น ๆ ก่อน

**ถ้าคุณเลือก : ผม**

คุณเป็นคนที่อ่อนโยน ช่างคิดช่างฝันแล้วคุณก็สามารถทำมันได้ด้วยซิ อะไรก็แล้วแต่ที่คนอื่นทำไม่ได้คุณจะทำให้สำเร็จ แล้วถ้าเป็นงานที่ถูกใจคุณด้วยแล้วละก็ จะทำงานชนิดที่ว่าไม่รู้จักเหน็ดรู้จักเหนื่อยเลยที่เดียวเพื่อให้งานสำเร็จดังที่ตั้งใจไว้ ฉะนั้นเงินจึงไม่ใช่สิ่งที่สำคัญสำหรับคุณ เป็นคนช่างเลือกที่จะคบเพื่อนของคุณ ก็เลยจะเป็นประเภทที่มีความรู้หน้าตาดีเท่านั้น เนื้อคู่ของคุณจะเป็นคนที่เลือกอาบหน้าอกและส่วนลับเฉพาะก่อน

**ถ้าคุณเลือก : ส่วนที่ลับเฉพาะ**

คุณเป็นคนขี้อายไม่กล้าแสดงออกขาดความเชื่อมั่นในตัวเองและมักจะ ถูกกลั่นแกล้งเสมอ เป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนฝูงมากนักเหตุเพราะคุณนั่นแหละ ทำตัวน่าเบื่อและไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจ ความพยายามไม่ได้ช่วยอะไรคุณได้เลย จะต้องคอยให้โอกาสมาถึงก่อน แต่ถึงอย่างไรก็ตาม คุณจะสามารถทำให้คู่ของคุณ เขารู้สึกว่าคิดถูกแล้วนะที่เลือกคุณ เนื้อคู่ที่ดีที่สุดของคุณจะเป็นบุคคลที่เลือกอาบที่ใบหน้าและผมก่อน

**ถ้าคุณเลือก : รักแร้**

คุณเป็นคนที่เชื่อถือไว้วางใจได้ ชีวิตนี้จะต้องทำงานหนัก ปกติแล้วคุณเป็นคนอ่อนไหวง่ายและจะต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นอยู่เสมอ เป็นคนที่มีความในใจที่ไม่สามารถบอกใครได้ คู่ที่ดีที่สุดของคนเป็นคนที่เลือกอาบน้ำที่ ไหล่ บ่า

**ถ้าคุณเลือก : บ่า**

คุณมักจะเป็นผู้แพ้เสมอ ทำอะไรก็ไม่ค่อยจะประสบความสำเร็จ ไม่ค่อยเป็นที่ชอบของใครนักและตัวคุณเองก็ชอบที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาก กว่า คุณจะหนักไปทางการพนันและเป็นนักดื่มตัวฉกาจ มองโลกในแง่ลบ ฉะนั้นเงินและอำนาจจึงเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับคุณแต่ก็มักจะอยู่กับคุณไ ด้ไม่นาน เนื้อคู่ไม่ดีนักคุณจึงต้องพยายามค้นหาอย่างมาก ซึ่งเขาหรือเธอเหล่านั้นจะเลือกอาบน้ำที่รักแร้ก่อนเท่านั้นจึงจะมีโอกาส

**คุณเลือก : ส่วนอื่น ๆ**

คุณเป็นคนธรรมดามาก ๆ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนอื่น ๆ มักจะมองไม่เห็นถึงความเชื่อมั่นของคุณ เป็นคนที่มีความสามารถในตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือมากนัก เวลาที่ท้อแท้จะมีคนที่ชอบพอคุณมาก ๆ มาให้กำลังใจ อย่างไรก็ตามคุณต้องทำตัวให้หนักแน่นเข้าไว้และไม่แสดงความอ่อนแอออกมา เรื่องของความรัก คุณเป็นคนที่โรแมนติกมาก แต่ก็นั่นแหละคุณได้แต่คิดแต่ไม่กล้าที่จะแสดงออกมา คู่ชีวิตที่ดีที่สุดของคุณจะเป็นคนที่เลือกอาบที่ใบหน้าก่อน

* ที่มา: ไม่รู้เอามาจากไหนแล้วอ่ะ...

จบแล้วครับ.......สำหรับผม เอ่อ... เลือกผมก่อนครับ อ่อนโยน ช่างฝัน อิอิอิ ไปนอนเพื่อฝันต่อดีกว่า...
ไหว้พระก่อนนอนนะครับ จิตใจจะได้สบาย หลับฝันดี...

เหนื่อยจัง...!

หลังจากที่วันก่อน เอาเกลือมาใส่ แผลร้อนในในปาก ด้วยอารมณ์ซาดิสส์
วันนี้ ผม หายแล้วครับ...
สงสัยเกลือมันไปกระตุ้นให้แผลหายเร็วขึ้น

วันนี้เหนื่อยจัง... ยังอยู่ออฟฟิศอยู่เลยอ่ะ 2 ทุ่มจะครึ่งแล้ว
ไว้กลับบ้านแล้ว อาจจะมาอัพต่อ...

ทอ ระ มาน สุดๆ

มัน ทรมานโครตๆ เลยอ่ะ
ไม่รู้เมื่อไหร่จะหาย...
ก็...
ไอ้ แผลร้อนในปากอ่ะ
มันเกิดขึ้นเพราะ เมื่อประมาณ 3 วันก่อน
ไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋น อร่อยดี..
อิอิอิ
ไม่ค่อยเกี่ยว แต่ช่ายๆๆๆ
มันอร่อยไง ไอ้เราเลยเคี้ยวกระพุ้งแก้มตัวเองซ้า...

ตอนนั้น ไม่ค่อยรู้สึกเท่าไหร่
แต่พอผ่านมา 2 วันกว่าๆ
มันเริ่มออกฤทธิ์
ตรงอิแผลเก่า มันเริ่ม แสบๆ
กินอะไรเผ็ดๆ หน่อย ก็อร่อย ปนซี้ดซ้าด...

แล้วเวลา ตอนแปรงฟัน
เราก็ต้องคอยหลบๆ หลีกมันอีก
ทำเอาแปรงฟันไม่ค่อยสะอาดอีก

พอมาวันนี้ ไปทำงาน
พูดเริ่มไม่เป็นภาษาคน เพราะ มันไม่อยากเปิดปาก
พูดทีนึง ก็แสบทีนึง... แสนทอระมานเหลือเกิน

ไม่น่าเชื่อ แผลนิดเดียว
สร้างความทุกข์ให้เราถึงขนาดนี้เชียว

ก็... ทนมา จนถึงเมื่อกี้...
มันสุดทนแล้วอ่ะ...
เกิดอารมณ์ ซาดิสส์ขึ้นมา เหอเหอเหอ
ผม เอาเกลือใส่ .......... จ๊ากสสสสสสส์ เลยสิครับ
น้ำตา มาจากไหนก็ไม่รู้ พรั่งพรูออกมา....
สะใจสุดๆ
ได้แรงสุดๆ
กะไม่หาย ก็เอาให้เป็นหนักกว่าเดิมไปเลย

วันนี้มีแต่ บ่น เรื่องปาก (ตัวเอง) ไม่เกี่ยวกะปากใครนะครับ

ไปแล้วครับ...

เจ้านายผม เฮียโตะ กลับญี่ปุ่นแล้ว... (ตอนนี้ คงนั่งอยู่บนเครื่องบิน)
และแล้ว อิสระก็กลับมาสู่ออฟฟิศอีกครั้ง...

แต่ช่วงนี้ บรรดา เจ้านายผม เค้าชอบมาเงียบๆ
ไม่กระโตกกระตาก ให้พนักงานรู้สักคน
สงสัย อยากรู้อ่ะดิ ว่า ไม่มี เจ้านาย พนักงานจะเป็นยังไง
รู้แล้ว อาจจะหัวใจวายเฉียบพลันก็ได้นะ อิอิอิ
มันต่างกันกับวันที่เค้าอยู่ลิบลับเลยล่ะ
ก็... เฮีย(โตะ)ไม่อยู่ พนักงานก็ร่าเริงอ่ะดิ

วันนี้ เจออะไร ที่ขัดใจอีกแล้ว...
ก็ อิเด็กนั่น มันรับรีควายเม้นต์จากลูกค้า มา
เจือก ไม่ส่งต่อ ทำเอาเราทะเลาะกะเจ๊ไปหลายรอบ
กว่าจะเข้าใจ เกือบส่งระเบิดไปบอมม์โตเกียวแล้วสิ ตู!
ก็อั๊วะ ไม่รู้นิหว่า แล้วใครจะไปทำตามที่ อิลูกค้ามันต้องการได้ไงฟ่ะ
อิเด็กนั่น ก็แ ม่ ง รับงานมา "อม" อยู่ได้
ชอบ "อม" นักรึไงวะ

ฮึ... อย่าให้มีอีกล่ะกัน ไม่งั้น... ละก้อ...

ไปนอนล่ะ พรุ่งนี้ จะได้รีบไปทำงาน
ขยันหน่อย เงินเดือนออก...

รถด่วน เขียดไชโย..

วันนี้ เห็นเค้าขาย ไอ้หนอนรถด่วนทอด เกิดมายังไม่เคยลองกินเลย
เห็นพวกฝรั่งเค้าชอบกินกัน เก๊าะเลยลองซื้อมากินบ้าง
ถามคนอื่น เค้าแหยงๆ กัน ไอ้เราก็อยากลอง
ไม่เห็นอร่อยเลย หรือว่า เจ้านี้ทอดซะแห้ง ยังกะกินกระดาษแน่ะ
ไม่มีรสชาติของความเป็นหนอนเลย อิอิอิ
ความจริงสมัยอยู่กับตา เราก็เคยกินด้วงนะ ตัวอ้วนๆ อวบๆ มันๆ อร่อยๆ ดีออก
แต่ มาเจ้ารถด่วน ที่เค้าบอกว่าราคามันแพง ไม่เห็นอร่อยอ่ะ

พูดถึงอาหารแปลกๆ (สำหรับบางคน)
เคยกิน เขียดไชโย ป่ะ
เรากินไม่ได้หรอก เห็นเพื่อนมันซื้อมา น่าสงสารอ่ะ
ไม่ได้สงสารเพื่อนนะ สงสารเคโระน้อยอ่ะ
ท่าทางที่มันกะลังพยายามกระโดดหนีจากน้ำมันร้อนๆ
น่าสงสารมากๆ ไม่รู้มันทำกรรมอะไรมานะ
ถึงโดนมนุษย์ ทำกับมันขนาดนี้
ไอ้คนกิน ก็ไม่รู้มันกินได้ไง
อร่อยกันนักเหรอ....
ลงคิดในทางกลับกันดิ ถ้าแกโดนหยั่งงั้นบ้าง
มันจะทรมานขนาดไหน....

ปล. เมตตาต่อสัตว์โลก ผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราบ้างเถอะครับ

หาย 2 วัน มา 1 วัน ..... สลีพปี้อะเกน...

หายหัวไป 2 วัน
ทำงานตลอดเลย

ตอนนี้ กะลังถึงเวลา พักเที่ยง ก็เลยแอบมาอัพได
อัพได ที่ออฟฟิศ ไม่เปลืองค่าไฟ อิอิอิ

-------------------------------- **********---------------------------------
เมื่อวาน เพื่อนโทรมา บอกจะส่งรูปมาให้
เพิ่งนึกขึ้นได้
บอกมันไปว่า เดี๋ยวจะทำเว็บไซต์ให้
เปิดร้านขายของออนไลน์

เมื่อคืน เก๊าะเลยต้องนั่งวางเลย์เอ้าท์หน้าเว็บไซต์
ไม่ได้นอนเลย ส่งผลให้ต้องมานั่งตาเป็นหมีแพนด้า...
แต่เนื่องจาก ตัวข้าพเจ้า มันเข้มอยู่แล้ว ทำให้ไม่ค่อยเห็นเด่นนัก
ที่ทำไป ก็ไม่ได้ตังค์อะไรหรอก ทำให้ในฐานะเพื่อนกัน
ไว้ได้กำไร ค่อยขอส่วนแบ่งล่ะกันนะ...

Sony Ericsson : W31S

เมื่อวันศุกร์ ได้ลองเล่นมือถือใหม่
เจ๋งมากๆ เลย โซนี่อิริคสัน W31S
เสียงดีมาก
กล้อง 2 ล้านพิกเซล เร็วดีด้วย
จอภาพก็ชัด
โอ๊ย อยากได้...
แต่... มันเอามาใช้ในเมืองไทยไม่ได้อ่ะ ระบบที่ญี่ปุ่น กับเมืองไทยไม่เหมือนกัน

ที่ได้เล่นน่ะ เพราะเค้าจะเอามาเทสต์เกมที่จะทำขายในญี่ปุ่น
เห็นเค้าสร้างเกมกัน น่ารักดีอ่ะ
ไม่รู้ว่า ในเมืองไทยจะได้เล่นเกมส์ที่บริษัทเราสร้างหรือป่าวนะ

อ้างอิง: http://k-tai.impress.co.jp/cda/article/showcase_top/23468.html

สลีฟปี้........

วันนี้ วันศุกร์
ไปเที่ยวไหนดี...

สำหรับเราคงกลับไปนอน อ่ะ
นั่งทำงาน งวง ง่วง ง้วง... ตาจะติดอยู่แล้ว
ก็ เมื่อคืน นั่งบ้าเล่นเกมส์ ในมือถือ
เพิ่งโหลดมาใหม่หลายเกมส์ เวิร์คบ้าง ไม่เวิร์คบ้าง
หนุกดีเหมือนกัน.....

มาทำงาน ก็ ช่วงนี้ไม่มีไรให้ทำเลย
มีแต่ อัพเดท/แก้ไขงานนิดหน่อย
ไม่มาทำงานกันหลายคน
ทำให้ออฟฟิศเงียบไปเลย
ยิ่งให้บรรยากาศน่านอนเข้าไปอีก
โอ๊ย... โซ สลี้ฟปี้.............


ช่วงนี้ ข่าวการรับน้องมาแรงจัง....
เห็นมีข่าว สถานศึกษาที่โคราช รับน้องแบบวิตถาร
รู้ข่าวแล้วเศร้าว่ะ ไม่รู้ รุ่นพี่สมัยนี้ มันคิดยังไง
ทำกันรุ่นแรงเกินไปมั่ง...

สมัยเรา รับน้องที่เจอมาก็ถือว่า แรงพอดู
ใครๆ ที่เรียนมอ ตานี รหัส 39 ขึ้นไป ก็คงจะรู้
ว่า เราเจออะไรกันมาบ้าง รุ่นพี่ รุ่นน้อง
จริงที่รับแรงๆ น้องๆ จะได้สามัคคี
เป็นการสลายพฤติกรรมของแต่ล่ะคนที่มาจากต่างที่ต่างถิ่น
ให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
รวมทั้ง ทำให้ทุกคนรักกัน
แม้ว่าจะ จบมาหลายปีแล้วก็ตาม

ผมว่า การรับน้อง เป็นสิ่งที่ดีนะ
ไอ่พวกที่ทำไม่ดีน่ะ มันเป็นแค่ส่วนน้อย
ทำเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง
ตัวเองเคยเจออะไรมายังไง
ก็จะมาทำกับรุ่นน้องมากขึ้นเท่านั้น
ก็เลยมีข่าวอย่างที่เราเห็นๆ นี่แหล่ะ

Blog ร้าง....

ร้างมานาน วันนี้ เริ่มมาอัพไดอีกที
ก็ เริ่มมีอารมณ์อยากระบายอีกแล้วครับ ท่าน


สิบห้านาที,,,,,ผ่านไป

ได้ระบายแล้วครับ... โล่งเลย
อิอิอิ

ช่วงที่ผ่านมา มีอะไรหลายๆ อย่างเกิดขึ้นในชีวิตน้อยๆ ของเรา
ทั้งเรื่อง ดี เรื่องไม่ค่อยสู้ดี เรื่องน่าตื่นเต้น เศร้า ระคนกันไป
ทำเอา บ้าได้อ่ะ บางครั้ง
ถึงยังไง ชีวิตเราก็ต้องสู้ต่อไป ใช่ป่ะ...

ที่ออฟฟิศ ก็จะกลายเป็น UN เข้าไปเรื่อยๆ แล้ว
คนต่างชาติเยอะเชียว มีคนใหม่เข้ามาเยอะดี

มี ฟูจิซาวะ คนญี่ปุ่น ผู้ชายหน้าใส้ใส
พูดไทยได้เยอะมากกกก
วันแรกๆ กะจะนินทาซะหน่อย
ดีที่เค้าพูดไทยออกมาก่อน ม่ายงั้น มีสิทธิ์เละเลยเรา
ไม่ค่อยพูดญี่ปุ่นเลยอ่ะ
กะจะฝึกภาษาซะหน่อยเรา อดเลย

ฟรานซิส เป็น ฟิลิปปินโน่
คนนี้วาดการ์ตูนโครตเก่งเลยอ่ะ... จบมาด้านอาร์ต อะไรสักอย่าง
ไม่รู้ เค้าคิดไง ถึงมาทำงานที่นี่
พูดได้แต่อังกฤษ แต่... เราฟังไม่ออกเลย
สำเนียงฟังยาก หรือว่า เราโง่วะ...

วิลเลี่ยม อเมริกัน ที่ พูดไทยได้เยอะอีกคนนึง
แต่ เราฟังภาษาไทยเค้าไม่ค่อยออก
พูดภาษาอังกฤษ จะฟังง่ายกว่านะ

คนต่อไปก็ ไอ่ ท้อป เด็กสุดในออฟฟิศ
กวนๆ ดี พูดไม่รู้เรื่องเป็นบางครั้ง
อิจฉามันเด็กกว่าว่ะ

เมื่อวันวานซืนก็มีมาอีกคนนึง
พี่ตั๋ง คนนี้ก็ท่าทางจะเก่งกราฟฟิค
เห็นมานั่งวาดแต่การ์ตูนตลอด
นี่ถ้าอยู่ในโรงเรียนนั่งวาดแต่การ์ตูน
คงโดนครูดุแย่เลย... อิอิอิ

มีอีก 3 คน
หนึ่ง เป็นโปรแกรมเมอร์
เงียบๆ ขรึมๆ นิสัยดี...
เด็กใต้ เหมือนเรา เลยนิสัยดีเหมือนกัน

ไอ่ คุณจ๊อร์ด.... ก็โปรแกรมเมอร์
เป็นอะไร ที่เสียงดังมากๆ
พูดได้ทั้งวัน ปรับวอลลุ่มเสียงไม่ได้
สำเนียงภาษาอังกฤษเป็นเอกลักษณ์มากๆ
เคนเจอแต่ ภาษาไทยกลางสำเนียงทองแดง
แต่นี่ เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงทองแดงอ่ะ


แล้วคนสุดท้ายก็ นะ
คนนี้ เป็นดีไซเนอร์
เคยทำงานดวยกันมาครั้งนึง แต่เกิดปัญหาทางบ้าน
เพิ่งกลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อเร็วๆ นี้
นิสัยดี อ่ะ

นี่คือคนใหม่ๆ ที่เพิ่งเข้ามา...
ยังมีอีกคน กำลังจะมาอีกวันที่ 21 นี้
ตำแหน่งเดียวกับเรา
หรือว่า จะให้มาแทนเราวะ

ดี จะได้ไปหางานทำที่อื่น อิอิอิ


แต่ยังไง คนเยอะครึกครื้นดี...

土曜日

วันเสาร์แล้วเหรอ...
ทำไมมันเร็วขนาดนี้อ่ะ...
เดือนนี้ ดูๆ แล้ว เราอัพไดน้อยจริงๆ

ขอสารภาพว่า เล่นเน็ตทุกวัน
แต่ไม่รู้ ไอ้ตัวขี้เกียจมันมาจากไหน
เปิด ไดฮับ ขึ้นมาอ่านไดคนอื่น
แต่ ไดตัวเอง ดั้น ปล่อยร้าง...

ช่วงนี้ ที่ออฟฟิศ ก็วุ่นซะ
อาทิตย์ก่อน ทั่นประธาน (เฮีย โตะ) ก็มาจากญี่ปุ่น
วันอังคารกลับ... พนักงานก็ดีใจ... อิสระ...
ถัดมาสองวัน ทั่นรองประธาน(เจ๊ ลิ) ก็มา...
แน่ะ จะทำเซอร์ไพส์พนักงาน (หรือจับผิดหว่า)
ไอ่ เราก็กะจะไปหาไรกิน ซักหน่อย
โชคดีมากๆ เกือบเสียประวัติเลยเรา
เจ๊มาก็ ยุ่งอีกแล้ว แ ม่ ง หลายเรื่องหลายคน...

เออ... มีเรื่องอยากบ่น
คุณพี่ ซีเคียวริตี้ อ้วน ดำ ตรงหน้าลิฟต์ ชั้น จี
ทั่นเป็นอะไรนักหนา ขอดูบัตรพนักงานตลอดเลย
ก็บอกแล้วไง ว่ากำลังทำอยู่ๆ
เจอหน้ากันทุกวัน แล้วยังทำยังกะไม่เคยเห็นหน้า
ยิ่งตอนเช้าๆ คนเค้ารีบ เดี๋ยวเข้างานสาย
แ ม่ง พี่แกก็ขอดูอยู่นั่นแหล่ะ...
ก็เข้าใจนะว่า ที่ตึกน่ะ อาจจะมีบอมม์ได้
แต่ คนที่เจอกันทุกวัน ก็ไม่น่าจะอะไรขนาดนี้
พี่ไม่รู้เหรอ ถ้าคนเค้าจะทำอะไรๆ น่ะ
เค้าเดินไปอีกทางนึง ไปขึ้นลิฟต์ที่ชั้น 2 ก็ได้...

เออ... แต่โทษพี่เค้าไม่ได้หรอก พี่แกทำตามหน้าที่
มันต้องด่าอิคนออกมาตรการนี้ คิดได้แค่นี้เอง


********************-------------------------------*******************

วันนี้ มีเพื่อนชวนไปดู สตาร์วอร์
อยากดูเหมือนกัน แต่... เหนื่อยอ่ะ
ขี้เกียจด้วย.. สุดท้ายกลับมาอยู่คนเดียว (อีกแล้ว...)

ต่อเนื่อง......

เคยแต่บอกกับคนอื่นว่า
ถ้าเค้ารู้สึกว่า เบื่อ เซ็ง ในชีวิต
ก็อย่าทำตัวให้เซ็งเข้าไปอีก
ทำตัวให้สดใส ร่าเริง

แต่พอมาเจอกับตัวเอง
กลับทำไม่ได้เอง...
แต่ก็พยายามอยู่น่ะ
พยายาม ไม่ทำให้คนรอบข้างเค้าอึดอัด
ไม่ทำให้เค้ารู้สึกเซ็งไปด้วย...

เพราะว่า....

ไม่งั้น จะไม่มีใครคบเราอีกต่อไป...

ยิ้มไว้... โลกนี้ยังมีอะไรดีๆ อีกตั้งเยอะแน่ะ...

เคยมั้ย...

เคยมั้ยครับตื่นขึ้นมา
แล้วไม่รู้จะทำอะไร
มีความรู้สึกว่า ตัวเองไร้ค่า...

ไปทำงาน
มันก็เดิมๆ ที่เจอทุกๆ วัน
ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยจนถึงเวลานี้

หล๊บบ้าน

กลับบ้านแล้วครับเจอกัน
หลังสงกรานต์ 20 เมษา
เดินทางอย่างปลอดภัย
เที่ยวอย่างมีสตินะครับ

และแล้ว... ก็ไม่เหลือ

เมื่อวาน...
ดีไซเนอร์ ที่เคยเล่าไว้เมื่อวันก่อน..
คนที่เหลือน่ะ เค้าก็ไปอีกคนแล้วล่ะ
หลังจากที่เจอสัญญา เชี่ยๆ ของเจ้านายเรา....
ไอ้เราน่ะ อยากให้พี่เค้าอยู่ เพราะคุยถูกคอกับเราดี
แต่พอได้อ่านสัญญา พี่เค้าก็รับไม่ได้
ไม่สามารถจะเซ็นได้...

เจ้านายเราก็ช่าง.. ออกกฏอะไร ก็ไม่รู้
ไม่รู้เจ๊แกใช้อะไรคิด (คาดว่า ไม่ใช่สมองอ่ะ น่าจะเป็นหัวแม่เท้าว่ะ)
นึกๆ ไปก็สะใจดี สมน้ำหน้า
ดีไซเนอร์ที่รับเข้ามาใหม่ 2 คน ออกตามๆ กันไป...

ตอนนี้ก็เหลือแต่คนเก่าๆ ทำงานกันเท่าเดิม
ถ้า เจ๊ยังไม่ยอมเปลี่ยนสมอง เปลี่ยน สัน... ละก็
คงไม่มีใครจะอยู่ทำงานให้ได้ร๊อก อิอิอิ

---------------------------------------

บ่นเรื่องงานพอเป็นกระสัย (คาดว่าน่าจะพิมพ์ผิด)
ก็ชีวิตผม มันมีแค่ 2 ที่เอง
ที่อยู่นานๆ ก็คือ ที่ทำงาน กับที่ห้อง อ่ะ
นอกนั้น ไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว....




เออ... เมื่อวาน

เห็นเค้ามาเซ็ตเวทีคอนเสิร์ตแล้วอ่ะ
ที่ลานแอคทีพสแควร์ หน้า อิมแพ็ค
อยากดูอ่ะ แต่ไม่มีบัตร
คอนเสิร์ต อะบิคร๊อคเดย์ อ่ะ อ
ยากดู ซิมเปิ้ล แพลน อ่ะ ...
อยากไปแหกปากร้อง เวลคัมทูมายไลฟ์ อิอิอิ
แต่คงอดว่ะ เห็นว่า บัตรหมดแล้วอ่ะ...

ไว้โอกาสหน้า ล่ะกัน

คนที่จากไป และคนที่ยังอยู่

แล้วก็หายไป...

เดือนนี้ ที่ออฟฟิศผม มีดีไซเนอร์เข้าใหม่ 2 คน
(เป็นตำแหน่งที่มีคนเข้าๆ ออกๆ บ่อยมาก)

คนแรก เข้ามาเมื่อวันที่ สิบกว่าๆ
พี่ เค้านิสัยดีนะครับ...
ไม่ได้ ถือตัว หรือมีอะไรที่เรารับไม่ได้
หรือ เค้ารับเราไม่ได้หว่า...
วันนี้ เป็นวันสุดท้ายที่เค้าอยู่
ไม่รู้ ว่า เค้าไป เพราะเค้าได้งานใหม่
หรือว่า เค้าทนที่นี่ไม่ได้

ความจริง ที่นี่ ออฟฟิศนี้ ก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวอ่ะ
ทุกๆ คน ออกจะน่ารัก เป็นกันเอ้ง กันเองอ่ะ
มีแต่... บุคคล สอง คน เท่านั้น ที่ ..... อืม...
รู้ๆ กันอยู่ อิอิอิ (ใครไม่รู้ จงไม่รู้ต่อไป อิอิอิ)
เฮ้อ... ยังไงก็ขอให้โชคดีนะพี่
เดี๋ยวจะแอดอีเมล์ ไว้ส่งเมล์ไปให้ เน้อ....

ดีไซเนอร์อีกคนนึง
เพิ่งมาเมื่อวาน
เงียบๆ ไม่ค่อยคุย...
เมื่อวาน เราชวนคุยอ่ะ ปล่อยให้จ้ออยู่คนเดียว
ไม่รู้จะพูดน้อย ต่อยปากแตกหรือป่าวอ่ะ...
ดูจากผลงานของเค้า น่าจะเก่ง...
ไว้ ดูกันต่อไป ว่า พี่เค้าจะอยู่ ได้นานขนาดไหน
ขอให้อยู่นานๆ นะพี่ (ถ้าได้มาอ่าน)
พูดเยอะๆ ก็ได้นะ ผมจะสงบเสงี่ยมขึ้น

-----------------*****************---------------------

เล่าแต่เรื่อง ออฟฟิศ
เออ สงกรานต์ นี้ ไปไหนกันบ้างอ่ะครับ...
มีใคร ไป ภูเก็ต พังงา บ้าง...
ช่วยๆ ไปเที่ยวกันหน่อยนะครับ...
เศรษฐกิจบ้านผมจะได้ดีขึ้นหน่อย...

ส่วนตัวผมนะ คงจะกลับเหมือนกัน
บ้านอยู่ พังงาครับ
ใกล้ๆ กับเขาหลัก ที่โดนสึนามิหนักๆ น่ะแหล่ะ

ใครจะกลับบ้าน จองตั๋วยัง...
ผมจองรถไฟไว้ จะไปเที่ยวสุราษฎร์ก่อน
แล้วค่อยกลับไปที่บ้าน...
ส่วนขากลับขึ้นมา ก็ได้ตั๋วเครื่องบิน แอร์เอเชีย
ถึงแม้ว่า บางคนบอกว่าการบริการไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่
ก็อาศัย ตั๋วถูกไว้ก่อนอ่ะครับ...
ลำพังเงินเดือนผมอันน้อยนิด
คงไม่สามารถนั่งไอ้ที่แพงๆ ได้หรอกครับ
เดี๋ยวกลับมา ไม่มีตังค์ใช้อ่ะ...

ลีลาภาษาไทย

(อาจมีคำไม่สุภาพเล็กน้อย)

ความหลากหลายลีลาของภาษาไทยที่ว่ากันว่าเป็นภาษาที่สวยงามแต่ถ้าเขียนหรืออ่านไม่ถูกต้องก็จะกลายเป็นเรื่องอย่างที่จะให้ท่านอ่านต่อไปนี้
การสนทนาของ 2 คน

คนที่ 1 ไอ้ชาติหมา กินข้าวหรือยัง
คนที่ 2 ยังไม่ได้กิน
คนที่ 1 งั้นเดี๋ยวจะหาให้กิน ........ อ้าว ไอ้ชาติหมา ไปไหนแล้วอุตสาห์ไปหามาให้กิน
คนที่ 2 อีดอก ไม้ฟืนที่เอาไปตากแห้งหรือยัง
คนที่ 1 ยังมันไม่ค่อยมีแดด
คนที่ 2 อีดอก ไม้ฟืนที่แห้งแล้วก็เก็บเข้ามาซะจะได้ใช้หุงข้าวเย็นนี้

แต่ที่จริงแล้วเป็นการสนทนาระหว่างผัวเมียชาวไร่

ดอกไม้ ไอ้ชาติ หมากินข้าวหรือยัง
สุชาติ ยังไม่ได้กิน
ดอกไม้ งั้นเดี๋ยวจะหาให้กิน ........ อ้าว ไอ้ชาติ หมาไปไหนแล้วอุตสาห์ไปหามาให้กิน
สุชาติ อีดอกไม้ ฟืนที่เอาไปตากแห้งหรือยัง
ดอกไม้ ยังมันไม่ค่อยมีแดด
สุชาติ อีดอกไม้ ฟืนที่แห้งแล้วก็เก็บเข้ามาซะจะได้ใช้หุงข้าวเย็นนี้

งานแต่ง พี่ชายผมครับ

เมื่อวันศุกร์ ไปงานแต่งงานของพี่คนนึงมา
ก็... เป็นพี่ที่สนิทมากๆ สมัยเรียน
ทั้งเวลาทุกข์ เวลาสุข เราก็อยู่ด้วยกัน

มีอยู่ครั้งนึง ผมมีปัญหาเรื่องเรียน
เครียดมากๆ ไอ้พี่คนนี้แหล่ะ มันพาไปกินเหล้าเฉยเลยอ่ะ
ทั้งๆ ทีวันรุ่งขึ้นมีสอบแต่เช้า
เป็นพี่ที่ดีมากๆ เลยใช่ป่ะ... ทำเอาหายเครียดไปเลย
แล้วเกรดวิชานั้นก็ออกมา ได้ B อ่ะ... ได้ผลจริงๆ ด้วย

นับแต่นั้นมา พี่คนนี้ กับผมก็สนิทกันมากขึ้น
ขนาด เค้าอยู่กะแฟน 2 คน ไอ้ผมยังเจือกไปนอนห้องเค้าอ่ะ
ไม่รู้ ทำได้ไง ตอนนั้น... เค้าจะเกลียดขี้หน้าป่าวก็ไม่รู้...

แล้ว เมื่อคืนวันศุกร์ พี่ผมก็สละโสด...
ยินดี ด้วยนะพี่นะ...
สมาคมชายโสด ขาดสมาชิกไปอีกคนแล้ว...

************------------*********
วันจันทร์นี้ เจ๊ไม่อยู่แล้ว...
ค่อยทำงานสบายใจหน่อย

นอนก่อนล่ะ

โรคจิต...

เมื่อวาน
ผมเจอไอ้โรคจิต ขนานแท้
ไปเดินเที่ยวห้างกับน้องสาว
เดินๆ ก็ปวดฉี่...
เข้าห้องน้ำตรงแผนกเครื่องแต่งกายผู้หญิง
ซึ่งห้องน้ำชายจะไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว
เข้าไปก็เจอ ผู้ชายคนนึงยืนฉี่อยู่แล้ว
ไอ้เราก็ปวดมาก แบบว่า อั้นมานาน
ก็ทำธุระตามปกติ
อยู่ๆ ไอ้คนนั้นก็ชะโงกหน้ามา
เราก็ เอ๋........ อะไรฟะ
ก็รีบๆ ทำธุระให้เสร็จ...
ไอ้เชี่ยนั่นก็ยังยืนอยู่
เราก็ไปล้างมือ
ตาก็เหลือบมองในกระจก
โห โครตอุบาทว์เลยว่ะ
แม่ง ยืน**** อยู่อ่ะ...
ไอ้เราก็เลยต้องรีบออกมา...
ซวยจริงๆ เลยกู...
เสียสายตาหมด...

กะจะเรียกยามมาจัดการ
ก็เดี๋ยวมันรู้ทัน ก็ไม่ได้จัดการมันพอดี...

ตายไปเลย

เจออีเมล์นี้ ตายไปเลย...
ทำไมเจ้านายกูถึงเป็นไปได้ขนาดนี้...
-----------------------------------

Dear all

I do not want to blame but I just want to know how much we paid for Internet usage
which is unbelievable cost !!!!

Of course Degipri project had a big file and use internet bandwidth but not only that
I believe you guys a professional so you know what are not allowed to do

November THB60,000
December THB80.000
January　 unknown yet
February THB17000

I would appreciate if you kindly consider about the cost .

Also when you call out side, please USE normal telephone unless if it's difficult to reach the person.
If you need to dial mobile phone , please not to talk more than 3 minutes.

Thanks for your cooperation.

regards
L****

ออฟฟิศใหม่ เจ้านายคนเก่า น่าเบื่อว่ะ

ออฟฟิศใหม่

มาทำงานที่ออฟฟิศใหม่ เป็นวันที่ 2 แล้วล่ะ
คนที่ตื่นเต้น มีคนเดียว ก็คือเจ๊
ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้ เจ๊เป็นไรก็ไม่รู้
อยู่เมืองไทยนานไปหน่อย นับวันก็ทวี อาการโรคจิตขึ้นเรื่อยๆ
แถม อาการชอบโยนความผิดให้คนอื่นอีกต่างหาก

อั่งเปาของแม่

เพิ่งได้อีเมล์ เห็นว่าน่าอ่านดี เลยเอามาให้ฝาก..

----------**********------------------
เมื่อคืนหลังเที่ยงคืนได้ดูรายการ CineXtation ที่ช่อง 5 หรือ 9
จำไม่ได้ ไม่รู้เพื่อน ๆ คนไหนเคยดูบ้าง ประทับใจมาก ๆ เลย
เพราะเป็นรายการที่สนับสนุนนำเสนอผลงานของผู้กำกับไฟแรงหน้าใหม่
ได้มีผลงานเป็นหนังสั้นราว 10 นาที มีการประกวดด้วย
รู้สึกว่าจะคัดเหลือ 50 เรื่องมั๊ง

เรื่องสั้นเมื่อคืนสุดยอดมาก ๆ ชื่อว่า "อั่งเปาของแม่"
แค่ชื่อก็น้ำตาจะไหลแล้ว สร้างเมื่อปี 2543
ถ่ายทำได้สวยมาก ๆเลย
ภาพสวยเหมือนดูสารคดีท่องเที่ยวหรือโฆษณาดีๆ สักเรื่องหนึ่ง
เคยอ่านเรื่องสั้นในหนังสือแล้วนึกตามมั๊ยว่าถ้าสร้างเป็นหนังต้องเป็นอย่างนี้ ๆ
นะตามจินตนาการไป มันออกมา แบบ เพี๊ยะ ๆเป๊ะๆเลยครับ
ผู้กำกับเรื่องนี้เพิ่งอายุได้ 20 กว่า ๆเอง อีกหน่อยดังแน่ ดันจำชื่อไม่ได้อีก
ใครรู้ช่วยบอกทีนะ

อั่งเปาของแม่เป็นเรื่องของหญิงชราคนนึงที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้ในต่างจังหวัดตัวคนเดียว
ที่รอการกลับมาของลูกชายที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ
เพียงปีละครั้งเพื่อให้ลูกได้ไหว้พ่อและไหว้เจ้าในวันตรุษจีน
คำพูดที่พูดกับลูกทางโทรศัพท์ขอร้องให้ลูกกลับมาไหว้พ่อบ้าง
เยี่ยมแม่บ้าง "แม่คิดถึงลูกนะ...ลูก" นั้นสะทกสะท้อนใจผมมาก
แต่ลูกกลับตอบอย่างเสียไม่ได้ว่า "ติดงานอยู่แม่คงไม่ได้กลับไปหรอก ไกลด้วย"
ในที่สุดเพื่อตัดรำคาญแม่ "เอาละ เอาละ แล้วจะกลับไป" .....
รอยยิ้มของแม่ที่แสนดีใจที่ลูกจะกลับมาในไม่ช้า
ทำให้แม่เข้าไปในตลาดเพื่อรับจ้างเย็บผ้า ตัดขากางเกง
เพื่อเอาเงินค่าแรงทั้งหมดที่ได้มาใส่อั่งเปาให้ลูก
ใกล้ถึงวันไหว้แม่ก็ยิ่งตื่นเต้น แม่เตรียมอาหารที่ลูกชอบไว้พร้อมหมด
แล้วก็ถึงวันไหว้ในเทศกาลตรุษจีน แม่ตั้งโต๊ะไหว้ตั้งแต่เช้าจนสายแล้ว
คอยลูกอยู่หน้าบ้านด้วยความกระวนกระวายก็ยังไม่เห็นวี่แววของลูกเลย
รอยยิ้มน้อยๆของแม่ปรากฏขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโทร
ศัพท์ดังขึ้น "อยู่ไหนแล้วลูก เดินทางระวังตัวด้วยนะ"
"แม่...ผมกลับไปไม่ได้แล้วนะ ติดงาน"
สั้น ๆ ห้วน ๆ แต่เอาความฝัน ความหวังของแม่ไปด้วย
"ไม่เป็นไรจ๊ะ...รักษาสุขภาพให้ดีนะลูก"
แล้วสายก็ถูกวางลง
แม่หยิบซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้ลูกขึ้นมา
แล้ววางลงไปเก็บไว้ในกล่องเหล็กเก่า ๆ
ที่มีซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ของปีที่แล้ว ๆ มาอีก 3-4 ซองนอนกองกันอยู่
.......
เรื่องทั้งหมดนี้ ดำเนินเรื่องเพียง 10 นาที ผู้แสดงเป็นหญิงชราเพียง 1 คนเท่านั้น
ให้ 5 ดาวเลย แฟนผมที่นั่งดูด้วยกัน ร้องไห้ตาบวมเลย
ส่วนผมอินกับหนังมาก
ด่าทอไอ้ลูกชายเป็นการใหญ่
แล้วก็นึกเลยเถิดไปถึงสังคมที่ต้องแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตายในกรุงเทพทุกวันนี้
หลาย ๆคนลืมพ่อแม่ซึ่งเป็นพระอรหันต์ของเราไว้ข้างหลัง ห่วงแต่ตัวเองคิดถึงแต่วัตถุ
ให้ความหวังลม ๆแล้ง ๆ กับคนที่รักเรา ห่วงเรา ให้อภัยเราได้ทุกเรื่อง
เลี้ยงดูเรามาอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย
บุคคลที่เหลือเวลาที่จะอยู่กับเราไปอีกสักกี่ปี
หวังเพียงเห็นเราเติบโตเป็นคนดี ดูแลท่านยามเจ็บไข้บ้าง
กอดท่าน หอมท่าน คุยกับท่านบ้างในยามที่ไม่มีใครสัก 5 นาที 10
นาที เหลียวแลมามองท่านสักนิดเถิดนะครับ

คุณลูกทั้งหลาย
ผมอยากพิมพ์เรื่องย่อที่ผมเล่านี้ให้เป็นภาษาเขียนที่สวยงาม
แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีความสามารถพอ
ระหว่างที่ผมพิมพ์อยู่นี้น้ำตาของผมเอ่อรื้นขึ้น
มาตลอดเวลาไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คิดถึงหนังสั้นเมื่อวานตลอดเวลา
ผมไม่เคยอินกับหนังเรื่องไหนมากขนาดนี
้มาก่อน อาจเป็นเพราะผมผูกพันกับแม่กับย่าและยายมาก
พ่อผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก
แม่เลี้ยงผมและน้องทั้ง5 คน ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด
ผมจึงเกลียดคนที่อกตัญญูต่อผู้ใหญ่หลาย
ๆครั้งผมถามตัวเองเมื่อผมเห็นคนแก่ที่ยังต้องมานั่งขอทานขายของ
แบกหาม ว่าลูกหลานของเขาหายไปไหนหมด
แล้วตอนหนุ่มสาวเขาทำอะไร ถึงยังต้องลำบากอย่างนี้
วันนี้คุณบอกรักคุณพ่อและคุณแม่ของคุณแล้วหรือยังครับ
ผมขออุทิศข้อเขียนและความประทับใจกับเรื่อง "อั่งเปาของแม่"นี้
ให้กับคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านและลูกกตัญญูทุกคน ตอนนี้แม่ผมอยู่ใกล้ ๆ
ผมตรงนี้นอนเล่นอยู่ ชักอยากกอดแม่ หอมแม่ขึ้นมาแล้วสิ
แม่ครับ ผมรักแม่ครับ.....

วันที่ 4 วันสุดท้าย

และแล้ว วันนี้ ก็เป็นวันสุดท้าย ที่จะทำงานที่นี่
ไม่ใช่ เราจะเปลี่ยนงานใหม่หรอกนะ
แค่เปลี่ยนสถานที่ทำงานน่ะ
เจ๊ อยากไปอยู่ที่ที่สูง ก็เลยย้าย
เจ๊บอกว่า วิวสวย
แต่ มันแคบกว่าออฟฟิศเก่าอ่ะดิ
ไม่เป็นไร อยากได้อะไร ก็ต้องได้นิ
ทำไงได้ เป็นเจ้านายนิหว่า
แต่ดูๆ ไป การย้ายออฟฟิศครั้งนี้
คนมีความสุขอยู่คนเดียวเองอ่ะ...
ก็ คือ เจ๊...
พรุ่งนี้ พนักงานก็ต้องมาย้ายของเองอีกต่ะหาก
แม่ง ให้หา บริษัทรับขนย้ายซะนับสิบแห่ง
สุดท้าย ไม่อยากจ่ายตังค์
ทุกข์ ก็ต้องตกมาที่พนักงาน
พวกกูไม่ใช่ กรรมกร นะเฟ้ย
ให้มาขนของ น่ะ
ยิ่งไปกว่านั้น วันธรรมดา ก็ไม่ย้าย
มาเบียดบังเอาวันหยุดของพนักงงานอีก
อ. บ. จริงๆ
เนี่ยะ ตอนนี้ให้แพ็คของอ่ะ
ตัวเองหายไปไหนก็ไม่รู้ ปล่อยให้ลูกน้องทำกันเอง
เข้าใจทำจริงๆ เลยนะ เจ้านาย...

วันที่ 1 สะใจว่ะ

ขอต่อจากวันก่อนหน่อยนะ

ปรากฎว่า ไอ้ฟายคนนั้น มันไม่มาทำงานแล้วล่ะ
หายหัวไปเลย...
ฝ่ายเจ้านายเรา ก็ดีใจ ที่ไม่ต้องเป็นคนจัดการให้มันออก
แถมกะไม่จ่ายเงินเดือนอีกต่ะหาก (ถ้า ไม่มีการติดต่อกลับมา)
แม่งๆ พอๆ กันทั้งคู่เลยว่ะ
อิ เจ๊ก็เป็นเชี่ยอะไรก็ไม่รู้
เหลือน้องสุดสวย (นามสมมุติ) อีกคนที่ค่อยมาช่วยเรา
เจ๊ ก็พยายามจับผิด แม่งอยู่ได้
มาสาย (เลย 9 โมง) ก็จะหักตังค์
มาก่อน 9 โมง ก็ แม่งหาเรื่อง เจ๊บอกว่า นาฬิกาเจ๊มันเลย 9 โมงแล้ว
ไม่รู้บ้าอะไร นักหนา

วันนี้ น้องสุดสวยเลยเหลืออด
มาถามเราว่า "พี่... หนูจะส่งเมล์ไปถามเจ๊ว่า
จะเอายังไงกับหนู อยากให้อยู่ หรือให้ออก
จะได้หางานใหม่ พี่ว่า ดีมั้ย"
อ่า... ไอ้เราก็ไม่ค่อยอยากจะเสียลูกมือไปอีกคน
ก็เลยบอกให้คอยก่อน ให้ร่างเมล์ไว้ แต่ไม่ต้องส่ง
คอยดูท่าทางแกอีกนิด...
มีเพื่อนคนนึง บอกว่า ท่าทาง เจ๊แก เมนส์ไม่มา
แต่ เราว่านะ ของเจ๊น่ะ คงไม่มานานแล้ว.. อิอิอิ
เพราะ แม่ง บ้ามานานว่ะ

ก็ลองคิดดู คนเค้าเบื่อกันทั้งตึกแล้ว
ก็เล่นไปยุ่งกะเค้าทั่ว...
ขนาดเครื่องถ่ายเอกสารเสีย
เจ๊ยังด้านหน้า ไปขอเค้าซีร๊อกส์ที่บริษัทอื่นอีก
ไม่เคยขายหน้าเลยว่ะ... เนี่ยนะ เจ้านายกู
ไม่เคยรักษาภาพพจน์เลย

เออ พูดถึงเครื่องพริ้นเตอร์แล้ว สะใจว่ะ
ก็เจ๊แกให้ใช้แต่ กระดาษรียูส
สุดท้ายเครื่องเจ๊ง
จากที่จ่ายค่ากระดาษใหม่ๆ รีมล่ะร้อย
ตอนนี้ จ่ายค่าอะไหล่ สี่ ห้า พัน
สมน้ำหน้า งก ดีนัก...
สะใจ้ สะใจ ว่ะ...

บ่นมาเยอะ
เมื่อกี้เช็คเมล์ รุ่นพี่ เราจะแต่งงานอีกคนนึงแล้ว...
ขอแสดงความยินดีด้วยนะพี่ แล้วผมจะไปร่วมแสดงความยินดีด้วยครับ..

ขอระบายหน่อยนะ

พรุ่งนี้เงินเดือนออก... หรือป่าวหว่า...
กลัวเป็นเหมือนเดือนที่แล้ว เงินเดือนออกวันที่ 4 อ่ะ..

ยิ่งเจ้านายเราไม่ค่อยอยากจ่ายเงินซะด้วยดิ...
ไม่รู้เป็นไร งกขึ้นสมองว่ะ ช่วงนี้ เจ้านายเรา

วันก่อนอิแค่กระดาษ แม่งมาว่าเรา
ไอ้เราก็บอกแล้วว่า เข้าใจ โอเคๆๆๆ
ยังจะตามมาว่ากูอีก
อิ แม่ง โคตรงกเลย...
เราก็เลยประกาศว่า...

นับจากนี้เป็นต่อนไป ไม่ต้องให้กูยุ่งเกี่ยวกะพริ้นเตอร์
ใครจะมีปัญาหาก็ช่าง แม่ง...

วันถัดมา มีกระดาษบอกว่า ให้ใช้กระดาษ รียูส เท่านั้น
แม่ง โครตอารมณ์เสียเลย...

กะจะไม่คุย ไม่มองหน้า แม่งมัน
สุดท้าย เสือกเรียกเข้าไปคุยในห้องอีก
จะเรื่องอะไรล่ะ เรื่องจะเอาเด็กออก
ไม่รู้อะไรนักหนา
เพิ่งรับน้องเค้ามาแท้ๆ จะเอาออกแล้ว
สาเหตุก็คือ น้องเค้าไม่เก่ง
ทำไม่ได้ดั่งใจ
แล้ว เจ๊แกพาลทุกเรื่อง
หาว่า น้องเค้าเข้าห้องน้ำนานบ้างล่ะ
นั่งเฉยๆ ไม่ทำงานบ้างล่ะ...
ช่างสรรหาเหตุผลซะเหลือเกิน

เราเลยบอกไปว่า แล้วแต่
เรามันแค่ลูกน้องธรรมดาๆ ตัดสินใจไม่ได้หรอก
ก็ตอนรับ เจ๊เสือกไม่ถามความเห็นกู
ที่จะเอาออก ดันมาถามความเห็น
ใช่เรื่อง...
แล้วนี่ มาบอกว่า ถ้าเราไม่เอาก็ให้ออกเลย
ถ้าเราโอเค ก็ยังให้อยู่
ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของ กู...

แล้ว ไอ้เด็กนั่น ก็โครตกวนตีนซะ
ให้นั่งลองทำงาน แม่งดันบอกว่า ของจิ๊บ จิ๊บ
เด็กๆ เค้าทำกัน...
ไอ้ ฟายเอ้ย... ก็ให้มึงหัดทำ มึงไม่ทำ
มึงจะทำไรฟะ
แม่งปากบอกอยากทำได้เหมือนกู
แค่ให้ทำนิดหน่อยก็ไม่ทำแล้ว
มึงจะทำได้เหรอ

น่าเอามันออกดีมั้ยวะ...





ปล. วันนี้โหมดกินยาระบายมา...
ระบายซะเต็มที่... อิอิอิ

Blank!

Blank!

เรื่องเศร้าๆ วันนี้

เพิ่งดูข่าว เห็นว่าที่อิหร่านเกิดแผ่นดินไหว...

อันเกิดจากผลจากแผ่นดินไหว จากคราวสึนามิโน้นแน่ะ

เค้าบอกว่า หลังจากสึนามิ ก็เกิดอ๊าฟเตอร์ช็อคขึ้นวันละหลายๆ ครั้ง

ครั้งนี้แหล่ะที่รู้สึกว่าจะร้ายแรง เพราะมีคนตาย ยอดตอนนี้ก็ 500 กว่าคนแล้วอ่ะ เศร้าจัง....


เมื่อกี้ก็ ดู ตีสิบ ก็เจอเรื่องเศร้าๆ อีก
ผู้หญิงคนนึง มานั่งเล่าถึง 8 ชม. สุดท้ายของสามีเค้า...
ดูๆ แล้ว สามีเค้าเป็นคนที่สามารถทำใจอะไรได้เก่งมากๆ
แม้ว่าจะรู้ว่าตัวเองต้องเสียชีวิตในอีกไม่กี่ชม.
เค้าก็ยังสามารถเขียนจดหมายลา
และก็ยังสามารถทำใจได้ ปลอบคนที่อยู่รอบข้างเค้า...
โอ๊ยเศร้า... ขอไปดูต่อก่อนนะ ...

ถึงเม้มีแต่เรื่องๆ เศร้าๆ
แต่ก็มีเรื่อง ดีๆ ให้เป็นกำลังใจให้เราสู้ต่อไป...

ปล. พรุ่งนี้วันมาฆบูชา ทำบุญที่ไหนดีครับ

คิดง่ายๆ ก็สิ้นเรื่องแล้วเนอะ....

-ข้อแตกต่างระหว่างการคิดแบบ Focus ที่ปัญหา และ Focus ที่ทางออก

เรื่องที่ 1
เมื่อองค์การนาซ่าได้เริ่มปล่อยจรวดเพื่อการสำรวจอวกาศ
พวกเขาพบว่า ปากกาไม่สามารถ เขียนได้ที่แรงโน้มถ่วงของโลกเท่ากับ 0
(น้ำหมึกไม่สามารถไหลออกมาที่กระดาษที่ต้องการเขียนได้)
การแก้ปัญหานี้ ได้ใช้เวลาราว 10 ปี
และได้ใช้เงินมูลค่า 12 ล้านดอลล่าห์ (480 ล้านบาท)


พวกเขาได้สร้างปากกาที่สามารถใช้งานได้ที่แรงโน้มถ่วงเป็นศูนย์
เขียนแบบคว่ำ หรือเขียนที่ใต้น้ำได้ สามารถเขียนได้ไม่ว่าสภาพผิวเป็นเช่นไร รวมทั้ง ผิว crystal
และที่อุณหภูมิช่วงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง จนถึงที่มากกว่า 300 องศาเซลเซียลได้

ด้วยปัญหาแบบเดียวกัน ทางรัสเซีย ใช้ ดินสอ


เรื่องที่ 2
หนึ่งในเรื่องที่นิยมใช้ในการสอนที่ประเทศญี่ปุ่น

ได้แก่ เรื่องของการเกิดปัญหาที่ว่าสบู่ที่ลูกค้าซื้อไม่มีสบู่มาด้วย
คือได้แต่กล่องเปล่าๆมา เรื่องนี้มาจาก บริษัทยักษ์ใหญ่ในการผลิตเครื่องสำอางของญี่ปุ่น
ได้รับการร้องเรียนจากทางลูกค้าถึงปัญหาดังกล่าว ทางด้านวิศวกรที่รับผิดชอบ ได้แก้ปัญหาโดยการสร้างเครื่อง X-ray
เพื่อการตรวจดูว่าภายในของกล่องสบู่มีสบู่หรือไม่ และเพื่อการนี้ก็ได้ให้คน 2 คนคอยเฝ้าที่จอ
เพื่อดูให้แน่ใจได้ว่าไม่มีการหลุดของกล่องที่ไม่ได้ บรรจุสบู่ไป
แน่นอนว่าคน 2 คนที่ดูจอมอนิเตอร์คงไม่สนุกในการทำงานนี้เท่าไหร่


ด้วยปัญหาเดียวกัน พนักงานหน้างานที่บริษัทเล็กแห่งหนึ่ง
เขาไม่ได้แก้ปัญหาโดยการสร้างเครื่อง X-ray
แต่สิ่งที่เขาทำได้แก่ การไปซื้อพัดลมที่ใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม
แล้วนำมาเป่าที่รางสายพานขณะที่กล่อง
สบู่วิ่งผ่าน กล่องที่ไม่ได้บรรจุสบู่เมื่อถูกลมก็จะปลิวออกนอกสายพานลำเลียงเอง

ハイスピードインタネット Hi Speed Internet

ハイスピードネットをしばらく使用してるよ。
この時、いいか、よくないか　まだ分かんないの。
では、画像とかメールとかダウンロード時、前より早いだ。
特別、そんなことだ、そんなことって、分かるか。
いや～～～　悪いことですね。
言わない方がいいよ。

ネットが早いのに、全然日記がアップしなかった。
毎日、仕事が忙しいからかもしれない、ああ～　自分の理由も分かんない。。。
日々、Deadlineがある、ちょっと厳しいです。
お客様に納品までにWebを完成しあたばかりだ。
疲れた。。。。　連日に休みたいと思うが、できない～～～～～～
悲しいことだ。

今日、副社長（トモコ）はオフィスを引っ越しすることを知らせしたばかり、月末までに5階から10階に移動する予定がある！！！！

ああああ。。。。。　今12時だ。
明日も、いろんなことをしなきゃがいっぱい～～～。
死にそう。。。

では、お休みなさい。


僕の文法、言葉などが間違ったら教えてね。。。

ตั้งหัวไว้ว่า ไฮสปีดอินเตอร์เน็ค... อุอุอุ
ติดมาได้พักนึงแล้วล่ะ
มันดี มั้ย... ก็ไม่รู้ว่าดีมั้ยนะ
ก็ดี โหลดรูป โหลดเมล์ ได้เร็วดี...
แต่ไม่รู้ทำไม ไม่ค่อยได้มาอัพ Blog อ่ะ...

อาจจะเป็นเพราะ งานยุ่งๆๆๆๆ มาก
มีเดดไลน์ให้ใจหายใจคว่ำ ทุ้กวันเลย
ทำประมาณว่า ทันส่งลูกค้าพอดี...
ชีวิตวันๆ เลยได้ด้วย ความเครียดว่ะ

มาบ่นแล้วก็ไปนอนดีกั่ว...

日本語のブロークを書いて始めましょう。

「日本語のブローク」って、僕が書けますか？と考えている。
えっと。。。　

さっき、大学生の時の先生（北川先生）とチャートした、
僕の日本語がだんだん下げたと思うよ。。。
どうすればいいの？

シャワーを浴びた時もすっ～～～と考えた、
ピンポン！！！　日本語でブロークを書きましょう。
では、日本語がまだ下手なので、日本語・タイ語・英語ですべて使っていいかな～
だから、このブロークは多言語間と言える。
いや。。。　恥ずかしい。。。。

何が間違ったら、教えてください。

それでは宜しくね。。。

สำหรับ เพื่อนๆ นะครับ
คือ ผมอยากเขียน Blog เป็นภาษาญี่ปุ่นนะครับ
เมื่อครู่นิเอง ได้คุยกับอาจารย์สมัยมหาลัย
เค้าบอกมาว่า ให้ลองเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นบ้าง
ไอ่ ผมก็รู้สึกว่า ตั้งแต่ออกจากมหาลัยมา
ภาษาญี่ปุ่นของผม มันก็ถดถอยลงเรื่อยๆ (ทั้งที่ ทำงานอยู่บริษัทญี่ปุ่นนะเนี่ย !)
ก็เลยลองเขียน Blogเป็นภาษาญี่ปุ่นซะหน่อย
อย่าหาว่าผม กระแดะเลยนะครับ...
ใครว่า ก็ช่าง แม่ง... กูจะเขียนซะอย่าง...
ส่วนใครเก่งญี่ปุ่น ก็ช่วยๆ อ่าน ช่วยๆ แก้หน่อยล่ะกัน...

กลับมาสู่อ้อมออก อ้อมใจ

กลับมาตั้งแต่ เมื่อคืนตอนตีหนึ่ง ตอนแรกก็จองเที่ยว 5 โมงเย็น
บริษัทมันเจือกยกเลิกเที่ยวบินนี้ แล้วย้ายเป็นตอน 5 ทุ่มแทน
ดีนะ ที่โทรไปติด ปกติที่บ้านผมน่ะ ออเร้นจ์ไม่เคยมีสัญญาณเล้ย
เห็นบอกว่าครอบคลุมทุกพื้นที่ บ้านผมแค่เนี่ยะ ยังไม่มีสัญญาณสักกะนิด

กลับบ้านไป ก็เจออะไรหลายอย่าง
ไปดูสถานที่เกิดเหตุ ก็ยิ่งทำให้น่าสลดใจอ่ะ
เหตุการณ์ร้ายๆ ก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ
ปีใหม่นี้ ก็หวังว่า คงจะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับพวกเราคนไทย

โอ๊ย... เสียงน้องสาวผม มันอ่านภาษาญี่ปุ่นแบบผิดๆ ถูกๆ
ทำเอาอัพบล็อคไม่ถูกเลยอ่ะ เดี๋ยวต้องไปแก้ไขก่อน
ผมน่ะ สอนไป มือก็ตามไปติดๆ เจ็บกันไปตามระเบียบ
ก็ สอนแล้วไม่จำ เลยต้องตีให้จำน่ะ
(เข้าทำนองครูไหวใจร้ายป่าวเนี่ย...)
ไว้มีเวลา จะมาอัพอีกนะ