ผู้หญิงมาจากรถไฟฟ้า ผู้ชายมาจากซาเล้ง

เธอมากับรถไฟฟ้า กำลังเดินอยู่กับที่ตรงบันไดเลื่อนนอกสถานี
เขามากับซาเล้ง กำลังคุ้ยหาของในถังขยะเชิงบันไดใกล้ ๆกัน
เธอเดินอยู่กับที่ได้ เพราะบันไดเลื่อนขึ้น แต่เธอเดินลง
ส่วนเขา ก็คุ้ยหาของในถังขยะ ไม่ไปไหน
เพราะกล่องใบใหญ่ที่ยัดแน่นอยู่ปากถัง
" ฉันทิ้งเอง " เธอพูดลอย ๆ
" คุณควรแยกขยะด้วย " เขาตอบลอย ๆ บ้าง
" อะไรนะ "
" ไอ้นี่เป็นขยะเปียก " เขาหยิบดอกกุหลาบแห้ง ๆ
โยนใส่ถังขยะอีกถัง
" ถังสีเขียว เป็นถังขยะเปียก สำหรับใส่ขยะที่ย่อยสลายได้
ที่คุณทิ้งเป็นถังขยะสีเหลืองใส่ขยะแห้ง... "
" ขอโทษ เวลาทิ้งอะไร มันไม่ค่อยได้คิด "
เขาเงียบไปนาน ก้มหน้าก้มตาคัดเลือกของออกมา
" ยังใช้ได้อยู่เลยนะเนี่ย " เขาหยิบตุ๊กตาหมีกรอบรูป และแหวน
ใส่ถุงจะส่งคืนให้เธอ
" เอาไปเถอะ ฉันก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน "
" ของไร้ค่าของคนหนึ่ง อาจมีค่าสำหรับอีกคน "
" แล้วนี่ล่ะ มีค่ามั้ย "
เธอโยนกระป๋องน้ำอัดลมส่งให้เขา " ขอบคุณ " เขากระทืบกระป๋องจนแบน
แล้วแกะส่วนที่เป็นห่วงแยกออกจากตัวกระป๋อง
" ใช้ไม่ได้เหรอ "
" ใช้ได้สิ แพงด้วย อะลูมิเนียมทั้งอันเชียว "
" งั้นแกะออกมาทำไม "
" จะเอาไปบริจาค...ทำขาเทียม "
" เคยทิ้งอะไรบ้างมั้ย "
" เคย...แต่จะใช้ให้คุ้มก่อน ถึงค่อยทิ้ง "
" ไม่มีคุณ ขยะคงเต็มเมือง "
" ไม่มีคนทิ้ง ผมก็แย่เหมือนกัน "
เขาจัดถึงขยะเรียงให้เข้าที่ตามเดิม
ก่อนจะเดินเอาขยะที่เลือกแล้ว
ใส่ถุงมาเก็บบนซาเล้ง
สถานีรถไฟฟ้าดับไฟ บันไดหยุดเลื่อน เธอค่อย ๆ
เดินลงมาข้างล่าง มาหาเขา
" ฝากขยะอีกสักชิ้นสิ "
เธอเดินขึ้นไปนั่งแทรกกับถุงขยะบนซาเล้งของเขา
" ใช้ให้คุ้มก่อนทิ้งนะ "