ขอให้ผ่านพ้นไป

ถ้าดูข่าวจากทีวี สถานการณ์ทางภาคใต้ เริ่มคลี่คลายลงแล้ว
แต่การค้นหา ผู้สูญหายยังดำเนินต่อไป
น้ำใจของคนไทย ก็พากันหลั่งไหลสู่ 6 จังหวัดที่ประสบภัย
น่าซาบซึ้งนัก คนไทยไม่เคยทอดทิ้งกันในยามนี้

ตามข่าวเพื่อนๆ คนรู้จักที่ยังหายไป
ยังมีอีกหลายคน ที่ยังไม่กลับบ้าน
พ่อแม่ ญาติพี่น้อง ยังคงเฝ้าคอยข่าว
ถึงแม้ ไม่มีชีวิตกลับมา ก็ขอให้ได้ร่างมาทำบุญตามประเพณี ก็พอ
คราวนี้ เจ็บปวดเหลือเกิน

วันนี้ ผมจะกลับไปบ้านแล้ว
ใจมันอยากกลับตั้งแต่ วันที่เกิดเหตุแล้ว
แต่มาวันนี้ กลับเกิดอีกความรู้สึกนึง
ความรู้สึกที่ไม่อยากจะไปเผชิญความจริง
ที่ต้องเผชิญกับความสูญเสีย
แต่ถึงอย่างไร ผมก็เกิดที่นั่น เป็นคนของที่นั่น
ผมต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
พร้อมๆ กับ พี่น้อง ของผม
ถึงแม้ จะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
แต่ ก็ขอเป็นกำลังใจ

วันนี้ ก็วันสุดท้ายของปีแล้ว
ขอให้สิ่งร้ายๆ ทั้งหลาย
จงผ่านไปพร้อมๆ กับปีเก่าที่จะผ่านไปในอีกไม่กี่ชั่วโมง

แล้วเจอกัน ปีหน้านะครับ

เศร้าเหลือเกิน

ไม่มีกำลังใจในการทำงานเลยวันนี้
นั่งเช็คข่าวที่บ้าน ทั้งวันเลย

วันนี้ พอที่จะโทรติดต่อกับเพื่อนๆ พี่ๆ คนที่รู้จักได้บ้าง
พอรู้ว่าเค้าปลอดภัยดี ก็ดีใจด้วย
พี่ชายผมคนนึง เป็นอาจารย์ที่มอ. ภูเก็ต
เค้าต้องไปเป็นล่ามให้กับทางโรงพยาบาล
เค้าเล่าว่า เจอแต่คนที่เสียชีวิต
คนบาดเจ็บ เป็นภาพที่น่าสลดใจยิ่ง

ถึงแม้ว่า ที่บ้านของเราจะไม่เป็นอะไรกัน
แต่พี่น้องของเรา ที่ประสบชะตากรรม คราวนี้ล่ะ
ภาพที่ได้เห็นทางทีวี น่าสลดใจยิ่งนัก
มีข่าวว่า ที่เขาหลักไม่ไกลจากบ้านผมมากนัก
ยังมีอีกหลายร้อยศพที่ยังไม่ได้เก็บเลย

ทำไม ถึงต้องเป็นแบบนี้
ไม่น่าจะเกิดกับเมืองไทย ของเราเลย

คลื่นยักษ์

ตื่นขึนมาพร้อมกับข่าว แผ่นดินไหว ที่เกาะสุมาตรา อิโดนีเซีย
แรกสุดผมคิดว่า มันเกิดขึ้นอยู่ไกลจากเมืองไทยตั้งเยอะแน่ะ
คงจะส่งผลกระทบกับบ้านเรานิดหน่อย เหมือนอย่างที่เคยเป็น

เกือบๆ เที่ยงมีเพื่อนโทรมาถาม ว่า ที่บ้านเป็นยังไง
เอ... ชักยังไงๆ แล้วสิ
เปิดดูข่าว เค้าก็แค่รายงาน มีคลื่นยักษ์พัดขึ้นฝั่ง...
ผมก็ยังคิดว่า ไม่เท่าไหร่ คงไม่มีอะไรมาก
โทรกลับบ้าน ระบบการสื่อสารขัดข้อง
พยายามโทรพักใหญ่ กว่าจะได้คุยกับพ่อ
ที่บ้าน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ที่บ้านอา มีน้ำท่วม แต่ลดลงแล้ว
ก็ สบายใจหน่อย

อยู่ๆ ช่วงเย็น ดูข่าว
จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ใจไม่ค่อยดีเลย ผม
โทรเช็คข่าวกับคนที่รู้จัก ติดบ้างไม่ติดบ้าง
บางคนก็ต้องหนีขึ้นไปอยู่บนเขา
บางคนก็สูญหาย
แล้ว ไม่รู้ว่า อาฟเตอร์ช็อค จะรุนแรงขึ้นอีกหรือเปล่า
ทำให้พวกเราต้องคอยผวาอีกต่อไป

ทำไม ต้องมาเกิดเหตุการณ์อย่างนี้
กับพี่น้อง ชาวภูเก็ต พังงา ของผมด้วย
ขอบารมีองค์ในหลวง
หลวงพ่อแช่ม คุณย่ามุก คุณย่าจัน
ได้โปรดคุ้มครองพวกเราด้วย...