ขอให้ผ่านพ้นไป

ถ้าดูข่าวจากทีวี สถานการณ์ทางภาคใต้ เริ่มคลี่คลายลงแล้ว
แต่การค้นหา ผู้สูญหายยังดำเนินต่อไป
น้ำใจของคนไทย ก็พากันหลั่งไหลสู่ 6 จังหวัดที่ประสบภัย
น่าซาบซึ้งนัก คนไทยไม่เคยทอดทิ้งกันในยามนี้

ตามข่าวเพื่อนๆ คนรู้จักที่ยังหายไป
ยังมีอีกหลายคน ที่ยังไม่กลับบ้าน
พ่อแม่ ญาติพี่น้อง ยังคงเฝ้าคอยข่าว
ถึงแม้ ไม่มีชีวิตกลับมา ก็ขอให้ได้ร่างมาทำบุญตามประเพณี ก็พอ
คราวนี้ เจ็บปวดเหลือเกิน

วันนี้ ผมจะกลับไปบ้านแล้ว
ใจมันอยากกลับตั้งแต่ วันที่เกิดเหตุแล้ว
แต่มาวันนี้ กลับเกิดอีกความรู้สึกนึง
ความรู้สึกที่ไม่อยากจะไปเผชิญความจริง
ที่ต้องเผชิญกับความสูญเสีย
แต่ถึงอย่างไร ผมก็เกิดที่นั่น เป็นคนของที่นั่น
ผมต้องพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
พร้อมๆ กับ พี่น้อง ของผม
ถึงแม้ จะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
แต่ ก็ขอเป็นกำลังใจ

วันนี้ ก็วันสุดท้ายของปีแล้ว
ขอให้สิ่งร้ายๆ ทั้งหลาย
จงผ่านไปพร้อมๆ กับปีเก่าที่จะผ่านไปในอีกไม่กี่ชั่วโมง

แล้วเจอกัน ปีหน้านะครับ

เศร้าเหลือเกิน

ไม่มีกำลังใจในการทำงานเลยวันนี้
นั่งเช็คข่าวที่บ้าน ทั้งวันเลย

วันนี้ พอที่จะโทรติดต่อกับเพื่อนๆ พี่ๆ คนที่รู้จักได้บ้าง
พอรู้ว่าเค้าปลอดภัยดี ก็ดีใจด้วย
พี่ชายผมคนนึง เป็นอาจารย์ที่มอ. ภูเก็ต
เค้าต้องไปเป็นล่ามให้กับทางโรงพยาบาล
เค้าเล่าว่า เจอแต่คนที่เสียชีวิต
คนบาดเจ็บ เป็นภาพที่น่าสลดใจยิ่ง

ถึงแม้ว่า ที่บ้านของเราจะไม่เป็นอะไรกัน
แต่พี่น้องของเรา ที่ประสบชะตากรรม คราวนี้ล่ะ
ภาพที่ได้เห็นทางทีวี น่าสลดใจยิ่งนัก
มีข่าวว่า ที่เขาหลักไม่ไกลจากบ้านผมมากนัก
ยังมีอีกหลายร้อยศพที่ยังไม่ได้เก็บเลย

ทำไม ถึงต้องเป็นแบบนี้
ไม่น่าจะเกิดกับเมืองไทย ของเราเลย

คลื่นยักษ์

ตื่นขึนมาพร้อมกับข่าว แผ่นดินไหว ที่เกาะสุมาตรา อิโดนีเซีย
แรกสุดผมคิดว่า มันเกิดขึ้นอยู่ไกลจากเมืองไทยตั้งเยอะแน่ะ
คงจะส่งผลกระทบกับบ้านเรานิดหน่อย เหมือนอย่างที่เคยเป็น

เกือบๆ เที่ยงมีเพื่อนโทรมาถาม ว่า ที่บ้านเป็นยังไง
เอ... ชักยังไงๆ แล้วสิ
เปิดดูข่าว เค้าก็แค่รายงาน มีคลื่นยักษ์พัดขึ้นฝั่ง...
ผมก็ยังคิดว่า ไม่เท่าไหร่ คงไม่มีอะไรมาก
โทรกลับบ้าน ระบบการสื่อสารขัดข้อง
พยายามโทรพักใหญ่ กว่าจะได้คุยกับพ่อ
ที่บ้าน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ที่บ้านอา มีน้ำท่วม แต่ลดลงแล้ว
ก็ สบายใจหน่อย

อยู่ๆ ช่วงเย็น ดูข่าว
จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ใจไม่ค่อยดีเลย ผม
โทรเช็คข่าวกับคนที่รู้จัก ติดบ้างไม่ติดบ้าง
บางคนก็ต้องหนีขึ้นไปอยู่บนเขา
บางคนก็สูญหาย
แล้ว ไม่รู้ว่า อาฟเตอร์ช็อค จะรุนแรงขึ้นอีกหรือเปล่า
ทำให้พวกเราต้องคอยผวาอีกต่อไป

ทำไม ต้องมาเกิดเหตุการณ์อย่างนี้
กับพี่น้อง ชาวภูเก็ต พังงา ของผมด้วย
ขอบารมีองค์ในหลวง
หลวงพ่อแช่ม คุณย่ามุก คุณย่าจัน
ได้โปรดคุ้มครองพวกเราด้วย...

คุณเคยทำงานกับคนปากเหม็นบ้างมั้ย...

หวัดดี ครับ
แหะๆๆๆๆ เพิ่งได้กลับมาอัพ

วันนี้ ที่ขึ้นหัวข้ออย่างนี้น่ะ...
ผมเพิ่งเจอกับตัวเอง เมื่อประมาณ 3 ชม. ที่แล้ว
ก็เพื่อนร่วมงานของผมน่ะครับ
ก็... ได้ยินกิติศัพท์ ของเค้ามานาน
แต่ยังไม่เคยเจอด้วยตัวเองเลย

แล้ว วันนี้ ผมก็เจอ....
อ่า....
เกือบ หายใจไม่ออกแน่ะ
ไม่รู้พี่แก ไปทานสุนัขเน่ามาจากไหน
ปากเหม็นโครตเลย

พอดี พี่แก มาถามคำแปลภาษาญี่ปุ่นอ่ะ
ไอ้เรา ก็ไม่รู้ ก็เลยเปิดดิก หาศัพท์
แล้ว พี่แกก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
กลิ่น เงี๊ยะ หึ่งเลยอ่ะ
แม่ง จะอ้วกให้ได้ เลย
สุดท้าย ผมก็ ค่อยๆ ขยับ ออกมา
แล้วก็ทำเป็น บอกว่าเดี๋ยวส่งเมล์ไปให้
ความจริงน่ะ รู้ความหมายของคำแล้วล่ะ
แต่ ถ้าให้อธิบาย ผมอาจจะอ้วกแตกตรงนั้นเลยก็ได้

นี่เป็นประสบการณ์ อันเลวร้ายของผมเลยล่ะ
ต่อไป คงต้องระวังตัว กับบุคคลผู้นี้แล้วล่ะ...

--------------++++++++++++++++++++++++-------------------------

วันก่อนไป เขาใหญ่มา
ยังไม่ได้เล่าเลย
ตอนเช้า นัด เจ็ดโมงครึ่ง
กะจะใส่บาตรวันเกิดซะหน่อย ก็ไม่ได้ เดี๋ยวไม่ทัน
ไปกันสี่ คน แต่ก็ขนของ ไปประมาณสิบคนเห็นจะได้

กางเต้นท์ ขนาด 4 คน ซะสองหลัง
แบบว่า โครตกินที่กางเต้นท์คนอื่นเลยอ่ะ
แต่ก็สะดวกดี เอาไว้นอนเต้นท์นึง อีกเต้นท์ก็เอาไว้เก็บของ
เต้นท์ข้างๆ อาจจะด่าอยู่ในใจ อิอิอิ

อากาศ บนเขาใหญ่เย็นมั่กๆ แต่ก็คงไม่เท่ากับภาคเหนือ
ตอนเย็น เราก็ก่อไฟ ทำกับข้าวกัน เป็นที่สนุกสนาน
ส่วนมาก จะเป็นพ่อบ้านมากกว่าที่ลงมือทำ
ส่วน สาวๆ ก็ช่วยนิดช่วยหน่อย
2 ทุ่มกว่า ไปอาบน้ำ สุดดดดดดดดดดดยอด
เย็นโครตๆ เลย แต่ก็ถ้าไม่อาบ อาจจะโดนล้อได้
อาบก็อาบว่ะ อาบเสร็จ กว่าจะเดินถึงเต้นท์ได้
เกือบแข็งเป็นน้ำแข็งแน่ะ

จากนั้น ก็นั่งกิน นั่งคุย แล้วก็ดื่มแอลกอฮอล์กันนิดหน่อย
เพื่อให้ร่างกายให้อบอุ่นน่ะ ไม่ได้ ดื่มเป็นจริงเป็นจัง อิอิอิ

แล้วสาวๆ ก็เข้าไปในเต้นท์พักนึง
ปล่อยให้เรานั่งทำตาหวานกับนายอ๊อด เหอๆๆๆ (เมาหน่อยๆ น่ะ)
ออกมาพร้อม กับเค้ก... โห...ซึ้งเลยครับ
ตอนแรก ไอ้เราก็ไม่คิดว่า มันจะจำวันเกิดเราได้
แหะๆๆๆ ตอนกลางวันแอบน้อยใจนิดนึง
แอบคิดว่า ถ้ากูอยุ่กรุงเทพฯ คงได้ฉลองกับเพื่อนๆ
มาเขาใหญ่ ไอ้เพื่อนพวกนี้ก็ไม่มีใครพูดถึงวันเกิดกูเลย

ที่ไหนได้ แอบทำเซอร์ไพร์สกู
ขอบใจว่ะ...
แอบมีน้ำตานิดนึง...
แหะๆๆๆ ผู้ชายก็อ่อนไหวได้นะเฟ้ย...

ก็นั่งดื่มกันอีกนิดหน่อย อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ
เลยต้องเข้าไปนอน นอนเบียดๆ กัน อุ่นดี

ซัก สี่ทุ่มกว่าๆ ก็มีเหมือนตัวอะไร อยู่ข้างๆ เต้นท์
โผล่หน้าไปดู อ่า.........
ไม่ใช่คนว่ะ... แปลกๆ
ขอดูชัดๆ เหอะ...
โอ... มันเป็น กวาง ตัวเบอเริ่มเลย...
เอาล่ะสิ ปลุกกันใหญ่เลย..
มาถ่ายรูปกวาง... ไอ้เจ้ากวางก็ยินดีให้ถ่ายรูป
โพสท่าใหญ่เลย...
แถมปิดท้าย ยืนฉี่ให้ถ่ายอีกต่ะหาก

ตื่นเช้าขึ้นมา พี่ที่เค้าขึ้นเขาใหญ่บ่อยๆ
เค้าบอกว่า เค้าเจอบ่อย
เราเลยสงสัยว่า ไอ้เจ้ากวางตัวนี้
มันจะเป็นนักแสดงของที่นี่หรือป่าวหว่า
ประมาณว่า สามทุ่ม ของทุกวันเสาร์-อาทิตย์
ที่คนมาเยอะๆ มันจะมาทำพาร์ทไทม์ ที่นี่ อิอิอิ
คิดไปได้เรื่อยเลย คนเรา

เช้าวันอาทิตย์ ทานอาหารเช้าเสร็จ
เราก็ไปทุ่งทานตะวัน ตามเหมือนคนอื่นๆ
แรกสุดไปเขื่นป่าสักชลสิทธิ์ เหมือนกะคนอื่นเลย
อากาศ มันช่างต่างกันเหลือหลาย ร้อนมากๆๆๆๆๆ
แต่ก็ดี ได้ไปเจออาจารย์ที่เคยสอนภาษาไทยเราที่นั่นด้วย
แบบว่า ไม่เคยคาดคิดเลย...

ขากลับก็แวะดูทุ่งทานตะวันหน่อยนึง
บ่ายๆ หน่อย ทานตะวันทั้งหลายก็พากัน งอน
ก้มหน้าหมดเลย... เสียดายจัง... แต่ก็ถ่ายรูปมา...

อ่าว... โดนเร่งให้กลับบ้านแล้วอ่ะ ยัง โม้ไม่เสร็จเลย
เอาเป็นว่า ต่อคราวหน้าล่ะกันนะ

นอน ทั้งวัน

ทำงานวันหยุดมาหลายวัน
วันนี้ได้หยุด เลย นอนทั้งวันเลยเรา

มีเพื่อนมันโทรมาชวนไปเดินสวนกัน (จตุจักร)
ไอ้ทีแรกก็รับปากว่าจะไป นอนๆ ไปชักขี้เกียจว่ะ
ขอกูนอนเต็มๆ วันเหอะ บ่าย 2 กว่าๆ โทรไปบอก
อ้าว ไปถึงจตุจักรแล้วอ่ะ โอ....
รู้สึกผิดว่ะ... งั้นก็เดินคนเดียวเลยนะเพื่อน
แฮะๆๆๆๆ นานๆ เดินสวนคนเดียว ประสบการณ์ใหม่ๆ

ตื่นขึ้นมาอีกที ก็ 6 โมงแล้วอ่ะ
นอนเค็มอิ่มเลยกู
กะจะไปหาข้อมูลกะไฮสปีดอินเตอร์เน็ตซะหน่อย
ไม่ไปดีกว่า คาดว่า ทางออกจากเมืองทองรถต้องติดมโหฬารเป็นแน่แท้
งั้นก็นอนต่อ อีกล่ะกัน
เนี่ยเพิ่งตื่นจริงๆ ก็ เมื่อ 2 ทุ่มแล้ว
แล้ว... คืนนี้ จะหลับลงมั้ยเนี่ย.....

เมื่อกี้ ไอ้รุ่นน้องคนนึง โทรมาจากญี่ปุ่น
แม่ง รวยจริงๆ เลยนะมึง... คุยได้เป็นชั่วโมง
แต่ก็ดีแล้ว ถ้าให้โทรจากเมืองไทยไป
ก็คงได้ ซักนาที สองนาที นะ ก็มันแพงอ่ะ
ไม่รู้ทำไม โทรศัพท์จากเมืองไทยไปมันถึงแพงจังวะ
ไอ้นอ้งคนนี้ มันไปทุนไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ญี่ปุ่น
ความจริงแค่ปีเดียวเอง แต่นี่มันกะเรียนต่อมหาลัยที่โน้น
สงสัยจะติดอกติดใจญี่ปุ่น โดยเฉพาะสาวๆ
เอาเหอะๆๆๆ มีโอกาสไปก็หาประสบการณ์เยอะๆ ล่ะกัน

ปล. 1
วันนี้ ได้รับ สคส. แล้วอ่ะ
นี่เค้าเริ่มส่ง สคส. กันแล้วเหรอ
เพิ่งต้นเดือนธันวาเองไม่ใช่เหรอ
รีบจังเจ๊....

ปล. 2
ซื้อ USHER ชุดใหม่มาฟัง เพราะดีว่ะ
ชอบ Yeah!, Confessions, Burn, My Boo อ่ะ

Work only ; Hi speed internet?

วันนี้ ที่ใครๆ เค้าหยุดกัน เราก็ต้องมาทำงาน
เพื่อนๆ แต่ล่ะคนก็โทรมา เราก็ไม่ได้ ออกไปไหน
มีแต่งานๆๆๆๆ ขอบ่นหน่อยเหอะ
คิดดู หยุดติดกัน 3 วัน ไม่ได้หยุดเลยซักกะวัน
แล้วมาบอกให้ไปหยุดยาวตอนสิ้นปี
แล้ว ที่ซื้อตั๋วกลับแล้วล่ะ จะเปลี่ยนก็ต้องจ่ายอีก 500 แน่ะ
เฮ้อ... เจ้านายเรา

วันนี้ไม่รู้จะเขียนไรดีอะไร
เหตุการณ์ก็เหมือนๆเดิม
งานมอเตอร์เอ็กซ์โป (ไม่ใช่ งานมอเตอร์โชว์ อย่างที่ใครๆ เค้าเรียกกัน)
งานเนี่ยะ ก็ทำให้รถติดได้ แถมสวนสนุกอีกอย่าง
เดี๋ยวคงจะต้องแกร่วอยู่บนรถเมล์อีกพักใหญ่ๆ แน่เลย
เค้าใช้คำว่าแกร่ว รึป่าววะ

เมื่อเที่ยงไปกินข้าวที่โลตัส
กะจะไปถามเรื่องไฮสปีดอินเตอร์เน็ตที่ทรูซะหน่อย
เจอคุณป้าจำมัย ถามเจ้าหน้าที่อยู่ได้ ไม่รู้อัดอั้นมาจากไหน
แกถามแล้วถามอีก ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นเค้าไปติดต่อเลยเหรอป้า
เราเลย ถอย ขี้เกียจคอย ไว้เดี๋ยวไปถามอีกก็ได้
เออ... ใครติดแล้วบ้าง ไอ้ ไฮสปีดอินเตอร์เน็ตเนี่ย
มันดีไม่ดียังไง ช่วยบอกหน่อยดิ
แบบว่าอยากติดอ่ะ...

แวะมาบ่น

ตอนนี้เปลี่ยนเวลาทำงานอีกแล้วอ่ะ
จากเข้างานบ่าย 2 ครึ่ง ดั้นเปลี่ยนเป็นเข้างานเที่ยง
แต่ก็เห็นตู ต้องกลับบ้านเที่ยงคืนทุ้กวัน
สงสัย มันจะเป็นอุบายของเจ้านาย
มันจะมาเร็วยังไง ก็ให้มันกลับเที่ยงคืน
โคตร ความคิด เห็นแก่ได้จริงๆ เจ้านาย ตู...

ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้
ตั้งใจจะทำอะไร ก็ลืมตลอดเลย
เนี่ย หรือว่า เราทำงานหนักไปวะ
ช่ายที่เค้าเรียกว่า ทำงานจนลืมวัน ลืมคืนเลย ป่าวเนี่ย
ค่าไฟก็ลืมจ่าย วันก่อน ค่าเช่าคอนโด ก็ลืม
นึกขึ้นได้อีกที ก็เลยมา 2 วันแล้ว ดีนะที่เป็นคนรู้จักกัน
ไม่งั้นอาจจะมีการขับไล่เกิดขึ้นได้

เห็นมี ใครต่อใคร มีโปรแกรมไปเที่ยวกัน
อิจฉาอ่ะ ก็เราคงไม่ได้ไปไหน
แถมวันหยุดก็ไม่ได้หยุดอีกต่ะหาก
ปลายอาทิตย์นี้ หยุด 3 วันติดกัน
เจ้าดัน เจือกมาบอกให้มาทำงาน
แล้ว ตูจะทำไหวมั้นเนี่ย
ทีคนอื่นน่ะ หยุดได้
เดี๋ยวเหอะ จะเล่นตัวซะให้เข็ด
เจ้านายประเภทนี้ โคตรเซ็งเลยว่ะ

พูดถึงเจ้านาย
เมื่อคืน ก็ไฟท์กันมา
แม่ง... ส่งงานมาให้ทำ แล้วไม่ได้บอกอะไรเล้ย
ทำเสร็จส่งไปให้ดู บอก ดิสอีสน้อทกู๊ด
แล้วทำไมไม่ทำเองฟ่ะ จะได้ เวรี่กู๊ด
เราก็นั่งทำๆ ไป ส่งอะไรมาเยอะแยะ
ตบท้าย บอกกลับแล้วนะ เดี๋ยวไม่ทันรถไฟเที่ยวสุดท้าย
แต่อย่าลืมส่งงานให้ลูกค้าล่ะ!!!!!!
กว่าจะเสร็จก็เฉียดเที่ยงคืนแน่ะ

ไปทำงานล่ะ เนี่ยนั่งอัพ Blog ที่ออฟฟิศ
ขี้เกียจต่อเน็ตที่ห้อง (ประหยัดอ่ะ)

นานๆ แวะมาที

หายหัวไปนานหลายวันอีกแล้ว

ก็ช่วงนี้คงจะหายๆ ไปนะ เพราะมีภาระมากมายยิ่งนัก
ทำงานก็ไม่ค่อยเป็นเวลาอีกต่ะหาก
รู้สึกว่า ชีวิตจะสับสนจริงๆ เลยเรา

ที่ผ่านมาหลายวัน ก็มีอะไรทำเยอะแยะเลย
ตั้งแต่ ป๊ะป๋า ขึ้นมาจากใต้ มาดูแลความประพฤติของลูกๆ
เราเลยถือโอกาสชวนป๊ะป๋า กับ น้องสาว ไปเที่ยวสวนสนุกแล้วด้วย
สนุกมากๆๆๆๆ
วันพ่อปีนี้ ซื้อนาฬิกาข้อมือให้ป๊ะป๋า เรือนนึง... ดูท่าทางจะชอบ...
เราเป็นลูกชาย เลยภูมิใจอิอิอิ
แต่เสียดายจัง ป๊ะป๋า กลับก่อนวันพ่ออ่ะ....
ขึ้นมาหลายวัน เป็นห่วงที่บ้านน่ะ เลยรีบกลับ

เมื่อวานก็ไปสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นมา
ไปด้วยสมองกลวงๆ ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยสักอย่าง
หนังสือหนังหาไม่เคยแตะ แล้วตูจะผ่านมั้ยเนี่ย..
รู้สึกว่า ปีนี้ จะมีคนสอบเยอะกว่าปีก่อนๆ
แสดงว่า มีคนเรียนภาษาญี่ปุ่นเยอะขึ้นมาก
อย่างเมื่อก่อนที่เราเรียน ยังไม่ค่อยมีคนเรียนเลย...
ต่อไป เวลาสมัครงาน คงจะมีคู่แข่งเพิ่มอีกแยะเลยอ่ะดิ

วันนี้ไปดู ซาไกยูไนเต็ด มา ก็สนุกดี
พวกที่เล่นเป็นซาไก ก็ดูโอเคนะ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ซาไกตัวจริงก็ตาม
มีบางตอนที่แสดงให้เห็นถึงพระมหากรุณาธิคุณขององค์ในหลวงของพวกเรา
ที่ไม่ได้แบ่งแยกเชื้อชาติ ไม่เว้นแม้แต่ จะเป็นชาวป่าชาวดอย...
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ....

อยากดูอีกเรื่องนึง กั๊ก กะ กาวน์ น่ะ
ดูน่าจะโรแมนติกดี...
แต่ไม่มีคนไปดูด้วย... เศร้าจัง

นกกระดาษ

เอาเว็บที่เกี่ยวกับการพับนกกระดาษมาฝากครับ

http://flash.manager.co.th/bird/paper_birds/sendbird.html

วันนี้ เงินเดือนออก มีความสุขที่ซู้ดดดดดดดด...
เดี๋ยวว่างๆ จะมาอัพ Blog ครับ
ไปทำงานล่ะ

อยากไป สวนสนุก

เมื่อวันก่อน มีการเปิดสวนสนุก
Coca cola World Carnival Bangkok ที่เมืองทอง...
เก๊าะใกล้ๆ กับที่ผมอยู่น่ะ

ดูท่าทางน่าตื่นเต้นดีนะครับ
ก็ดูใหญ่ดี เห็นเค้า โฆษณาว่า ค่าเข้า แค่ 20 บาทเอ้ง...
แต่ จากที่ถามคนที่เค้าไปกัน เค้าบอกว่า
ค่าเครื่องเล่น แต่ละอย่างก็ราคาเท่าๆ กับ เมืองนอกเลยอ่ะ
นั่นก็แสดงว่า แพงใช้ได้ สำหรับคนไทยอย่างผม

เอาล่ะ บ่นๆ ไปแค่นั้นแหล่ะ ยังไงก็ต้องไปสักครั้ง
ก็มันมาอยู่ใกล้จมูกแค่เนี่ยแล้ว
ไม่ไป เดี๋ยวก็โดนแขวะอีกว่า
อยู่ใกล้ๆ แล้วยังเจือกไม่ไปดูว่าเค้ามีอะไรกันบ้าง
เมื่อคืนตอนเลิกงาน ไอ้น้องเอ็กซ์ มาส่งที่คอนโด
ก็เลยโฉบไปตรงทางเข้าดู
อืม.... ก็ดูยิ่งใหญ่ดี ชิงช้า สู้ง สูง
แต่ล่ะตู้ ก็ติดแอร์ด้วย...
ยิ่งตอนกลางคืน อากาศก็ดี ประกอบกับแสงสีจากไฟ
ทำให้มันดูน่าสนใจจริงๆ...
ที่สำคัญ คนที่ไปเล่นมาแล้ว บอกว่า สาวๆ เยอะ อิอิอิ
(อันนี้แหล่ะ เจ๋งสุด)

วันนี้วันลอยกระทง...
แต่คืนนี้ ต้องทำงานอ่ะดิ ไม่รู้จะลอยที่ไหน
คงจะเป็นในออฟฟิศ อาศัยลอยตามเว็บไซต์เอา...
โถ... อนาถาจริงๆ เลยเรา
เลิกงานก็เกือบๆ 5 ทุ่ม แล้วอ่ะ
แต่เอาตัวมาให้ถึงห้องก็เหนื่อยแล้ว
ขี้เกียจไปเบียดเสียดกับคนเยอะๆ อ่ะ
เอาเป็นว่า ลอยกันให้สนุกนะ
แต่ก็ขอให้มีสติกันด้วย...

บ่นมาเยอะแล้ว ไปอาบน้ำ
กะจะไปเดินช้อปปิ้ง ก่อนเข้าออฟฟิศซะหน่อย...

รมณ์ เสีย

ใช้เน็ตทุ้กวัน แต่ไม่มีเวลามาอัพอ่ะ
ตั้งแต่ เปลี่ยนเวลามาทำงานเป็นกะ ยุ่งสุดๆ เลย
ยิ่งช่วงนี้ ไปจนถึงสิ้นปี งานจะมาเยอะมากกกกกก
วันหยุดก็คงไม่ได้หยุด ตายแน่ๆ เลยตู

แต่ได้ทำงานนี้ ก็ดีนะ
จากที่เราใช้เครื่องแมคอินทอชไม่เป็น
ตอนนี้เริ่มคล่องแล้ว... ความจริงมันก็ไม่ยากเท่าไหร่นิ
ชักอยากได้เครื่องแมคสักเครื่องแล้วสิเรา
แต่เค้าบอกว่า แมค เค้าเน้นด้านการดีไซน์พริ้นติ้งอ่ะ
พอดีเราก็ไม่ได้ทำงานด้านนี้ซะหน่อย
ไม่ต้องเอาแล้วกัน แพงด้วยอ่ะ ซื้อไม่ไหว...

ช่วงนี้ อารมณ์เสียตอนข้ามสะพานลอยที่หน้าตึก
ก็ อิเด็กขอทาน ปากเสีย...
แม่ง วันก่อน พอกูเดินผ่าน
เสือก ปากหมาด่ากูว่า คนใจร้าย ใจดำ
อิเด็ก เปรต...
กูเลยหันกลับไปถามมันว่า
อยากไปอยู่กรมประชาสงเคราะห์มั้ยน้อง
เดี๋ยว จัดให้...
โครตเกลียดเลย

ปกติ ผมไม่เคยรังเกียจขอทานเลย
ผมรู้ว่า เค้าก็ต้องทำมาหารับประทานเหมือนกับเรา
เค้าคงไม่มีทางเลือกแล้ว ที่ต้องมานั่งขอทาน
แต่มาเจอ อิเด็กนี่ โคตรเซ็งเลย
แม่ง... มือเท้าก็ครบสมบูรณ์ดี
แถมสะพายกระเป๋าเอฟโฟร์ อีกน่ะหาก
ดีที่ไม่เตะเข้าสัก ป้าบ...
วันนี้ไปทำงาน ไม่รู้จะเจอมันอีกป่าว

เมื่อวานจองตั๋วเครื่องบิน จากภูเก็ตมากรุงเทพ
วันก่อน เห็นราคา 499 บาท
ไอ้เราก็ชะล่าใจคิดว่า ราคาคงยังไม่เปลี่ยน
พอมาดูอีกที เซ็งเลย ขึ้นเป็น 1000 บาท
เลยต้องรีบจองก่อนมันจะพุ่งไปอีก
รู้งี้ จองตั้งแต่วันก่อนก็ดี
ตกลง จะกลับมาวันที่ 6 มค.อ่ะ
ยังไม่รู้เลยว่าจะได้หยุดกี่วัน
แต่เจ้านายเราไม่ค่อยอยากให้หยุดยาวหรอก
กลัว ลูกน้องไม่ทำงานมั่ง

อาบน้ำ เตรียมตัวไปทำงานดีกว่า...

เพิ่งเช็คเมล์ เย้...... ได้ฮอทเมล์ 250MB แล้วววววว...
ใครอยากได้ไปอ่านที่นี่นะ

http://community.thaiware.com/index.php?showforum=16

RANAWAY JURY

เมื่อวาน กะจะมาแนะนำหนังอีกเรื่องนึง
แต่ดันไม่มี เวลา เอาล่ะ ตอนนี้เลยล่ะกัน

ผมเพิ่งได้ดู RUNAWAY JURY
เรื่องนี้ แรกๆ ดูไป หาวไป
แต่ไม่หลับ เพราะตื่นมาดูตอนเช้า
แบบว่า นอนมาเต็มอิ่มแล้ว
กลางๆ เรื่อง ถึงปลายๆ เรื่อง
มันส์ อย่าบอกใคร...

มีอะไร ที่เราไม่ได้คาดคิดว่า

จะเป็นเช่นนั้น...

หนังแสดงให้เห็นว่า
กระบวนการยุติธรรม
ความจริงก็มีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล
โหยๆ ชอบอ่ะ... ต้องไปดูเองอ่ะ

เอาเรื่องย่อมาให้อ่าน นะ ขี้เกียจอ่านก็ไม่ต้องอ่าน...

แต่ขอบอกว่า สนุกจริงๆ... ไม่ดูแล้วจะเสียวใจ เอ๊ย เสียใจ


เมื่อม่ายสาวจากนิวออร์ลีนส์ ยื่นฟ้องสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ต่อศาลแพ่ง

เพื่อให้รับผิดชอบต่อการถูกฆาตกรรมของสามีเธอ

ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของคดีหลายร้อยล้านเหรียญนั้น

การฟ้องร้องดูเหมือนจะได้รับชัยชนะ ไปตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเสียด้วยซ้ำไป

– เมื่อดูจากการคัดตัวลูกขุนและยักย้ายถ่ายเท

จนท้ายที่สุด ความพยายามที่จะ “ขโมย” ตัวลูกขุน

ตัวแทนของม่ายสาวได้แก่ เวนแดล รอห์ (ดัสติน ฮอฟแมน)

ทนายความชาวใต้ผู้สุภาพเรียบร้อย เปี่ยมศีลธรรม ที่เทใจให้กับคดีความของเขา

และดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้ของเขา ก็คือทนายความของสถาบันการเงิน

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้ที่คอยปกป้อง

กลับเป็นเพียงหน่วยรบแนวหน้าของ แรนกิน ฟิตช์ (ยีน แฮ็กแมน)

ลูกขุนผู้ปราดเปรื่องและไร้เมตตา

ณ กองบัญชาการไฮเทค ซึ่งตั้งอยู่ในโกดังสินค้าเก่าใน เฟรนช์ควอเตอร์ (French Quarter)

เป็นที่ซึ่งฟิตช์และลูกทีมของเขา ใช้ควบคุมและประเมินผู้ที่จะเข้ามาร่วมคณะลูกขุน

เขาจะเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตคนเหล่านั้น

และเป็นผู้จัดการขั้นตอนการคัดเลือกลูกขุนอย่างมีหลักการ

ผลลัพธ์อันน่าพอใจก็คือ ลูกขุนที่เหมาะสมที่สุด

กับการลงคะแนนเข้าข้างลูกความของเขา

ฟิตช์และรอห์ต่างก็ตระหนักในเวลาไม่นานนัก

ว่าไม่ได้มีเพียงพวกเขา ที่จะมุ่งหมายจะได้ชัยชนะจากลูกขุน

แต่ทว่า นิค อีสเตอร์ (จอห์น คูแซค) หนึ่งในคณะลูกขุน

ก็ดูเหมือนจะมีแผนการณ์ส่วนตัว ในการที่จะมีอิทธิพลเหนือคณะลูกขุน

และหญิงสาวลึกลับที่รู้จักเพียงในชื่อ มาร์ลี (เรเชล ไวส์)

ที่ได้ติดต่อทั้งรอห์และฟิตช์ เพื่อเสนอขายลูกขุนให้แก่ทั้งคู่

– และคำชี้ขาดนั้นก็ไม่ใช่ของที่มีราคาถูกๆ

ในขณะที่คดีกำลังได้รับการถกเถียงกันอยู่ในศาล

เกมแมวไล่หนูที่แสนจะอันตราย ก็ดำเนินไป

ณ เฟรนช์ควอเตอร์ในนิวออร์ลีนส์ จรรยาบรรณของรอห์ต้องถูกทดสอบ

และฟิตช์ก็สร้างสมดุลย์ ด้วยการล้ำเส้นในการคัดเลือก

โดยการขโมยตัวลูกขุน

– อย่างไม่ใส่ใจว่า ...ใครจะต้องเจ็บปวด

- จากการกระทำเช่นนั้น...

BIG FISH

วันนี้ เริ่มทำงานเวลาใหม่
เข้างาน บ่ายสองครึ่ง เลิกงาน สี่ทุ่มครึ่ง...
เราคงต้องปรับตัวอีกเยอะ...



เมื่อเช้าไม่มีไรทำ
ได้ดูหนังเรื่อง "BIG FISH"
โดนใจมากๆ
ไม่น่าล่ะ ที่ได้รางวัลหลายสถาบัน
แถมเป็นขวัญใจนักวิจารณ์อีกตังหาก..
ใครยังไม่ได้ดู ไปหามาดูซะนะ...


ดูข้อมูลได้ที่
http://www.sonypictures.com/movies/bigfish/site/index.php

อาลัย ศรีตรังผู้จากลา...

เลือดบริสุทธิ์หลั่งไหลฤาจบสิ้น

นองไปบนแผ่นดินถิ่นศึกษา

ฝากไว้แต่เพียงคราบน้ำตา

พร้อมพรากลูกสงขลานครินทร์



ผิดอันใดเขาพลาดไปเมื่อไหร่หรือ

หรือเพราะชื่อศรีตรังฟังถวิล

หรือศรีตรังดอกนั้นมีมลทิน

จึงแดดิ้นจากไปไร้คำลา



เหตุที่เกิดผู้ที่ก่อส่อหลงผิด

ท่านควรคิดไตร่ตรองถ่องศึกษา

เลือดแลกเลือดทั้งสองฝ่ายช้ำอุรา

ยากจะหาว่ายุติอยู่หนใด



ฝากบอกกล่าวไปสู่ผู้ทิฐิ

ศรีตรังผลิดอกม่วงพวงสดใส

ผลิมาเพื่อรับใช้ประชาไทย

ผลิดอกไปทั่วถิ่นทักษิณา



ใยท่านเห็นพวกเราคือผู้ผิด

จักต้องคิดล้างแค้นเราด้วยหนา

เราไม่ผิดท่านควรคิดจิตเมตตา

โปรดเถิดหนาอย่าทำเราอีกเลย



แด่...ศรีตรังผู้จากลา



*หมายเหตุ ศรีตรังคือต้นไม้ประจำ ม.สงขลานครินทร์




เป็นอีเมล์ ที่ได้มาจากรุ่นน้อง มอ. ปัตตานี

อ่านแล้ว เศร้ามากๆ ไม่อยากเชื่อว่า

เขตรั้วสีบูล ที่เราอยู่ร่วมกัน ต้องมาเจอเรื่องราวอย่างนี้ทำไมต้องมาทำร้ายนักศึกษาด้วย...

อยากให้เมืองไทยสงบสุข




พวกเรา ต่างก็เป็นคนไทยเหมือนกัน

ทำไม คนไทย ต้องทำร้ายคนไทยด้วยกัน...



จดหมายจากศิษย์เก่า ม.อ.ปัตตานีถึงสถานการณ์ภาคใต้

http://www.pn.psu.ac.th/news/why.pdf

วันหนึ่งในชีวิตผม (กู)...

มาแว้ว มาแว้ว.... (อ่านไปก็ทำเสียงเหมือน โหน่ง ตลกซูเปอร์สตาร์หน่อย)



เพิ่งดู "ในเรือนใจ" จบ..

สนุกดี เมื่อก่อน ไม่ชอบดูเลยอ่ะ แต่หลังๆ ที่ออฟฟิศ สาวๆ เค้าคุยกันบ่อย

ผมเลยลองดูบ้าง ก็... เออ... ดูไปก็สนุกดี

ทำเอาติดเลย... สะใจดี...

นางเอก ที่ป๊อก ปิยะธิดา เล่น ก็แรกๆ ดูไร้อารมณ์

หลังๆ ก็มีพัฒนาการด้านอารมณ์ ดูๆ ไปนางเอกก็มีปัญญาดี

ไม่ได้โง่ เอ๊ย! ไม่ได้เป็นนางเอ้ก นางเอก ทั่วไป

ส่วน พระเอก ก็อืม แปลกๆ

ปากร้ายดี ชอบ... (ผมก็ปากร้าย ไม่ช่ายเล่น อิอิอิ)

ใครจะชอบ หรือ ไม่ชอบ มันก็เป็นเรื่องส่วนบุคคลนะครับ

แต่ผมชอบอ่ะ ใครไม่ชอบก็ หุบปากซะ...!!!



วันนี้ ทำงาน ก็มีงานทำบ้าง เล็กน้อยถึงปานกลาง มีงานเป็นหย่อมๆ

(มันไม่ใช่พยากรณ์อากาศนะเฟ้ย)

มี เจ๊ลิ ให้ทำ เพาเวอร์พ้อยต์ (PPT) เกี่ยวกับโปรไฟล์ของบริษัท

ส่งมา 10 โมง จะเอาบ่ายสอง ความจริงก็เสร็จทันนะ ถ้าจะเอาแบบลวกๆ

แต่ เพราะงานของผมน่ะ ต้องพิถีพิถันหน่อย

เลยเอารูปที่มีอยู่ มาทำใหม่หมด ก็กะว่าเสร็จทัน

ทำๆ ไป อยู่ๆ 11 โมงครึ่ง ก็จะให้ผมส่งงาน

บ้าจริงๆ ใครจะทำให้ทันฟะ เราก็เลยเล่นลูกเงียบ ไม่ตอบเมล์

บ่ายโมงก็เสร็จ ส่งให้เจ๊เช็ค

เจ๊แกก็หายไป บ่าย 2 กว่าๆ ก็ส่งมาให้แก้ตำแหน่งนิดหน่อย

ไอ้เราก็แก้กะลังจะเสร็จ เจือกส่งมาอีก อุบาทว์มั่กๆ

ที่แก้ไป ต้องทำใหม่หมด เซ็งสุดๆ ก่อนหน้านี้ไม่ส่งมา แล้วจะเอาบ่าย 3

เผาซะหืดขึ้นคอเลย กู...



ตอนเย็น เพื่อนเก่าที่เคนทำงานด้วยกันมาหา

ก็เลยไปกินข้าวกับมันอีก อ้วนอีกกู...

ความจริงกะจะกินฝรั่ง (ผลไม้นะ ไม่ใช่คน...) เป็นอาหารเย็น

ดั้น ไปกิน ซิสเล่อร์ อีกต่ะหาก กินก็ไม่หมด แถมแพงอีกต่ะหาก



เมื่อกี้ นั่งรถเข้ามาเมืองทอง รถติดใช้ได้

ทั้งงาน เหลียวฯ วันสุดท้าย

แล้วก็มีคอนเสิต (เขียนภาษาไทยไม่ถูกว่ะ concert)ของ Slipnot อีกงานนึง

มีวัยรุ่น เกาะตรงรั้วเพียบ...

ไม่รู้ บัตรเท่าไหร่ พอดีเราไม่ใช่แฟนวงนี้ เลยไม่กระสันอยากดูเท่าไหร่

ดูล่าสุดก็ LP ตั้งหลายเดือนแล้ว

เออ... เมื่อวานก็ไปซื้อซีดีรวมของ LP มา

คืนวาน เลยเปิดซะกระหึ่มเลย... มันส์ ซะ..



พิมพ์ไป จิบแอลกอฮอล์ไป

โอ้ย...... เมาว่ะ...

นอนดีฟ่า....



ปล. พี่นีครับ แฮ้ปปี้เบิร์ธเดย์นะครับ...

ทำไมไม่มาทำงานอ่ะครับ...

น้องๆ จะพาไปเลี้ยงซะหน่อย...

งาน งาน งาน

ขึ้นต้นไว้ว่า งาน
ที่ไหนได้ วันนี้ ผม ไม่มีงานทำเลย
นั่ง เป็นผู้ช่วยคนอื่น ทั้งวัน
งานตัวเองไม่มีทำ
หรือว่า ที่ช่วยคนอื่น
คือ งานของ"โคออดิเนเตอร์" อย่างผม

ไม่รู้จะบ่นอ่ะไรดี อ่ะ..

เออ... วันนี้ อิทน (เพื่อนไม่ค่อยซี้) มันโทรมา
ถามว่า ผมไปเดินงานเมืองทองป่าว
ตูไปตั้งแต่วันเสาร์แล้วเฟ้ย..
มันจะให้ผมไปซื้อครีมหน้าเด้งของเจ๊สุดารัตน์ให้มัน
จะบ้าเหรอ ! กูซื้อไม่เป็นเว้ย
อยากได้ก็มาซื้อเองดิวะ
ลำพังตัวกู ไม่เคยใช้คงใช้ครีม กับเค้า
แล้วจะให้กูไปซื้อได้ไงฟ่ะ
อีกอย่าง งานการก็มีทำ ไม่ใช่ว่างๆ นะเฟ้ย...
แล้วก็ ด่าๆๆๆ มันไปอีกนิ้ดนึง
สะใจ...

กลับบ้านล่ะ

อัพไดจากออฟฟิศ เน็ตเร็วดี...

อีกฝั่งของท้องฟ้า

เธออยู่ไหน รู้ไหมฉันคิดถึง
ยังจำวันซึ้งๆ ของเราได้มั้ย
อยู่ไกลกันอย่างนี้
ฉันใจคอไม่ดีเท่าไหร่
กลัวอะไร เปลี่ยนไปในทางไม่ดี
ดึกมากแล้ว ท้องฟ้ายังหลับใหล
มีแค่เพียงใบใม้ ที่ยังล้อเล่นกับลม
เป็น เพื่อนฉันอย่างนี้
ทุกค่ำคืนที่ขื่นขม
กับคำถาม ในใจที่อยากถามเธอ

ข้างๆเธอตอนนี้
มีใครหรือเปล่า
เงียบเหงาเหมือนกับฉันบ้างไหม
ข้างๆฉันตอนนี้
ไม่มี ไม่มีใคร
มีเธอคนเดียวในหัวใจทุกเวลา

ฝากความรักไปพร้อมความคิดถึง
กับคืนวันซึ้งๆ ที่เคยผ่านมา
ให้ช่วยเตือนช่วยย้ำ ให้เธอได้ รู้ว่า
อีกฝั่งของท้องฟ้ามีคนเฝ้าคอย

****ไอน้ำ*******

--------------------------------------------------------------------------------


เฮ้อ....... คิดถึงจัง...

2 งานในเมืองทอง

เมื่อวาน...

กะจะทำประกันชีวิต...
เก๊าะเลย นัดตัวแทนประกัน เค้ามาคุยเรื่อง ประกันที่เค้าเสนอมา
ตั้งใจจะทำไม่ต้องเยอะ แต่ ไหงคุณพี่แก ทำโครงการมาซะ
กะไม่ให้เราใช้จ่ายอย่างอื่นเลยเหรอไง...
ทำมา ยังกะผมมีรายได้เดือน เป็นแสนแน่ะ...
ไอ้เราจะปฏิเสธไปตรงนั้น ก็เกรงใจพี่แกอยู่
เลยขอคิดก่อนล่ะกัน...
วันนี้ เมื่อกี้ก็โทรมา ผมไม่รับสายอ่ะ
โทรมาอีก 2-3 ครั้ง ก็ไม่รับสาย
คือ ยังไม่พร้อมที่จะ ปฏิเสธอ่ะ
ถ้า ผมบอกว่าไม่ทำ เค้าจะด่าผมมั้ยเนี่ย...
--------------------------
เมื่อวาน มีงาน [เหลียวหลังแลหน้า จากรากหญ้าสู่รากแก้ว]
งานแถลงผลงานของรัฐบาลที่อิมแพค
ความจริงผม ไม่ค่อยสนใจงานพวกนี้หรอก
พอดี ไปกินข้าวเที่ยง ได้ยินเค้าพูดกันเยอะ
หยั่งงี้ ต้องไปดูหน่อยแหล่ะ เดินไปนิดนึงก็ถึงแล้ว
ไปถึง คนเยอะมั่กๆ ต้องเดินผ่านเครื่องตรวจอาวุธด้วย...
คนเป็นหมื่น ต้องเดินเรียงหนึ่งอ่ะ โครตแออัดเลย
การจัดงาน ก็ดีนะ มีการนำเสนอดี
เห็นว่า เค้าให้พวกรับจัดงานมาจัดนิหน่า ไม่เวิร์คได้ไง
แต่ มีไรแปลกๆ ที่ ชาวบ้าน ต่างจังหวัดมากันเยอะแยะ
ได้ข่าวว่า คนที่มา ได้ค่าตอบแทนด้วย หัวล่ะ พันแน่ะ
เป็นผม ผมก็มา ไม่ต้องจ่ายอะไร แถมได้ตังค์อีกต่ะหาก
---------------------------
ออกจากงานเหลียวฯ
ผมก็เดินเลยไปที่ งาน[ที่สุดในกรุงเทพมหานคร]
น่าเสียดายที่ โดนงานเหลียวฯ บดบังซะหมด
เค้าก็มีของดีของ 50 เขต มาแสดง
มีอาหารมาให้ชิม อร่อยครับ...
เดินๆ ดู เห็นแม่ค้าหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นดารา นิเอง
มิน่าล่ะ คนรุมกันตรึม...
น่ารักดีครับ..
อิ่มดีด้วย...
---------------------------
เสียดาย ไม่ได้หยิบกล้องไปด้วย จะได้เอารูปมาอวดในไดนี้..
วันนี้จะไปอีกก็ขี้เกียจแล้ว... เมื่อวานก็เดินจนเมื่อยขาอ่ะ
จะออกไปข้างนอก ก็ขี้เกียจเจอรถติดตรงทางออกจากเมืองทองอีกอ่ะ
อยู่ห้อง นอนดูหนังดีกว่า...
เช่า บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม กะ Jism มา ยังไม่ได้ดูเลย

ต่อจากเมื่อวาน

วันนี้ เช้า........ กะจะไปทำงานเร็วๆ จาได้เลิกงานเร็วๆ
ที่ไหนได้ เจือกไปสายกว่าทุกวันซะอีก...

มาออฟฟิศก็ไม่มีงานให้ทำอีก เฮ้อ ชีวิตตู...
คนอื่นเค้ามีงานกัน โครมๆ
ไอ้ผม ก็นั่งชื่นชมโต๊ะตัวเอง สะอ้าด สะอาด...

ช่วงบ่าย... เจ๊ลิ มีเมล์มาถามว่า ทำไรอยู่
ไอ้เราก็ มือเร็ว ตอบไปว่า ไม่มีไรทำ (นั่งเฉยๆ มีไรป่าว)
แป๊บเดียว ส่งงานมาทำซะสะใจเลย...

เมื่อเย็น ความจริงก็นัดเพื่อนที่ บีทีเอส ศาลาแดง...
วันศุกร์ รถติด คนเยอะ งานก็ไม่เสร็จ ไม่ไปดีกว่า ตู...
ปล่อยให้ เพื่อนๆ เค้าสนุกกัน ส่วนเราขอนอนดีกว่า...

นอนแล้วครับ

ไม่รู้ ตั้งชื่อไรดี...

มาอัพแล้วครับ...

ไม่รู้จะเล่าอะไรดี...


-----------------------------------------------------------------------------------


วันนี้ ตอนเข้าห้องน้ำที่ออฟฟิศ เก็บกระเป๋าตังค์ได้...

เป็นคนดี... เลยเอาไปให้คุณ รปภ. (ต้องเรียกแบบนี้)

คุณพี่เค้าก็ถามว่า เจอที่ห้องน้ำหญิง หรือห้องน้ำชาย... ++++

งงเลยเรา ไอ้ ผม เนี่ยะนะ จะเข้าไปเจอที่ห้องน้ำหญิง...

ไม่ได้พวกลามก แอบเข้าห้องน้ำหญิงนะคุณพี่... !!!!


-------------------------------------------------------------------------------------


วันนี้ ว่างโครตๆ

เราเก๊าะเลย ทำความสะอาด เก็บกวาดโต๊ะทำงานตัวเอง ซะเรี่ยม...

เพิ่งรู้ว่า

1. โต๊ะทำงานเราก็ไม่ได้แคบนิหน่า... โต๊ะใหญ่มากๆด้วย เมื่อก่อนนี้ งานอะไรๆ ก็สุมๆไว้ เคลียร์แล้ว โล่งผิดหูผิดตาเลย

2. ผมใช้กระดาษเยอะมาก... เก็บๆ ที่สุมๆ อยู่บนโต๊ะ ก็เกือบๆ 5 รีมแล้ว (เค้าเรียก รีม ใช่ป่ะ กระดาษน่ะ)

3. กระดาษที่ผมใช้น่ะ ใช้แบบโคตรเปลือง ผลาญทรัพยากรอย่างมาก ใช้แค่ด้านเดียวเอง.. วันนี้เลยต้องนั่งแกะแม็กซ์ เอามาใช้อีกด้านนึง (ให้คนอื่นใช้น่ะ)

4. ของขวัญพี่เอ็มดี คนเก่าให้ ยังอยู่ในโต๊ะเลย ผ่านมา 2 ปีแย้ว...

5. ในลิ้นชักมีอะไรหลายอย่างที่คิดว่าหายไปนานแล้ว เจือกมาอยู่นี้ได้ไงฟ่ะ

6. ยังหากุญแจตู้จดหมายไม่เจอเลย... อันนี้ปิดเจ้านายอยู่ ถ้ารู้โดนด่าอีกแน่ๆ

7. มีอีกหลายอย่างเลย ที่ไม่น่าอยู่ที่เรา แต่ดั้น มาอยู่นี่ได้ไงฟ่ะ

แล้วจะคอยดูว่ามันจะเรียบร้อยได้ซักกี่วัน.... (เสียงลมมาตามลม... ดูถู้ก ดูถูก)

เออ... แล้ว ที่คอยดู (ตัวเอง) ด้วย...



--------------------------------------------------------------------------------------


ตอนเย็น เห็นเค้าประกาศว่า น้ำจะไม่ไหล

เก๊าะเลย รีบกลับห้องรองน้ำไว้ใช้ ยามขาดแคลน.... (คืนนี้คืนเดียว)

จนถึงตอนนี้ น้ำก็ยังไหลดี หลอกกันป่าวก็ไม่รู้

แบบ ที่เตือนไว้ก่อน ไม่ได้ทำจริง แล้วไอ้เวลาไม่เตือนน่ะ น้ำจะไม่ไหลเอาอ่ะดิเอ...

หรือว่า คอนโดเรามีน้ำสำรองหว่า...

เออ... ช่างมันเหอะ มีใช้ก็ดีแล้ว...



คิดมาก ปวดเหมอง....

วันเวลา

วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
ผู้คนมากมายผ่านเข้ามา บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป
แต่บางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น..
จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย ล่วงเลย ไปถึงกลายเป็นคนรักกัน

เวลาเปลี่ยน สถานการณ์เปลี่ยน
สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า
ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย หรือ คนรักกันไว้ได้อย่างคงที่...
บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนคุ้นเคย... จากคนเคยคุ้น กลายมาเป็น คนรักกัน ..
ทำลายระยะห่างของความรู้สึกให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ ...
และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น ..
แต่ในทางกลับกัน..
ระยะห่างของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตา
จากคนเคยรัก คนเคยคุ้น กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก ..
กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป ..
แน่นอนว่า ระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากันเป็นแน่ ..
แต่นั่นแหละ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ..

ฉันเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลา
พอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก..
ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
และระยะห่างในแต่ละสถานภาพทางความรู้สึกในแต่ละคนก็คงจะไม่เท่ากัน..
เราระบุชัดไม่ได้ว่า 1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน 1
ในความรู้สึกของคนหนึ่ง อาจจะเป็น 100 ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้ ..
และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ..
กับคนบางคน
เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง
กับคนบางคน
เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป..
แต่กลับบางคนเรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด..

เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม...
กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง
ไม่ต้องใกล้มาก แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน..
ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..
เหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้า
แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น
บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา ..
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน ..
ไม่เคยรับรู้ว่า ระยะห่างที่เขาทิ้งไว้อีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้ประมาณไหน
แต่ก็มีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่ เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ..
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ ...
การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...
บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต..
ระยะห่างที่ว่าก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม..
ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของเวลา
ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง
ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย...
ระยะห่างนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหาริย์..
เอาใจช่วยสำหรับคนที่กำลังพยายามเดินเข้าหา
ให้อีกคนหันกลับมามองบ้าง ระยะห่างจะได้สั้นลง
พยายามต่อไป
เพราะวันหนึ่งคุณอาจรู้สึกว่าความพยายามของคุณมิได้ไร้ค่า
ร้องขอสำหรับคนที่กำลังเดินหนี
ให้หันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง
เพราะบางทีคุณอาจจะสูญเสียอะไรดี ๆ ไปเพราะระยะห่างที่คุณทิ้งไว้ให้อีกคน
เห็นใจกับการรักษาระยะห่างให้คงที่สำหรับบางคน
เพราะบางทีมันก็ทรมานมากกว่า การพยายามเดินเข้าใกล้หรือห่างหนี..เสียอีก..

แล้วคุณ ๆ เล่า
เคยนึกย้อนกลับมามอง ระยะห่าง ของคุณกับผู้คนรอบตัวกันบ้างไหม..
เคยรู้สึกไหมว่า บางที ความห่างไกล กับ ระยะห่างของความรู้สึก
กลับเป็นตัวแปรผกผันกัน
เคยรู้สึกได้ถึงระยะห่างทั้งที่ตัวอยู่ใกล้ ๆ
หรือรู้สึกใกล้กันแล้วทางความรู้สึกทั้งที่ตัวอยู่แสนไกล กันบ้างไหม.???

เคยคิดกันบ้างไหมว่า
ระหว่างคนพยายามเดินหนี คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่พยายามยังไงระยะห่างกลับเท่าเดิม
คนไหนเจ็บปวดไปกว่ากัน ...
....................นั้นสิเนอะ.....

Nine Ake の日記

ไม่รู้เว้ย เพิ่งสมัครอ่ะ
ยังไม่รู้จะเขียนไรเลย
.
.
.

เพิ่งไปเจอฟอร์เวิร์ดเมล์มา เลยก้อปมาให้อ่านกัน
----------------------------------------------------

Thoughts after 9/11

หลังจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
บริษัทแห่งหนึ่งได้เชิญสมาชิกเหลืออยู่ของบริษัทที่ถูกทำลายยับเยิน
จากการโจมตีบนหอคอยคู่ เพื่อให้ร่วมใช้ที่ว่างในสำนักงานในที่ประชุมตอนเช้า,
หัวหน้าส่วนรักษาความปลอดภัย ได้บอกกล่าวถึงเรื่องราวของบุคคลที่รอดชีวิตเหล่านี้ว่า
เรื่องราวทั้งหมดก็เพราะว่า "โชคชะตา"

ประธานบริษัทที่อยู่รอดในวันนั้น ก็เพราะว่าเป็นวันเปิดเรียนลูกชายของเขาในโรงเรียนอนุบาล

เพื่อนร่วมงานอีกคนหนึ่งมีชีวิตอยู่เพราะว่าไปหาซื้อ donuts มารับประทาน

ผู้หญิงคนหนึ่ง มาสายเพราะว่านาฬิกาปลุกของเธอไม่ทำงาน

คนหนึ่งสายเนื่องจากติดอยู่หน้าด่านเก็บเงิน NJ เนื่องจากอุบัติเหตุบนถนน

คนหนึ่งตกรถประจำทางที่เขามาเป็นประจำ

คนหนึ่งทำอาหารหกใส่เสื้อผ้าของเธอ และจะต้องใช้เวลาที่จะเปลี่ยน

รถของคนหนึ่งสตาร์ทไม่ติด

คนหนึ่งกลับเข้าไปในบ้านเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

คนหนึ่งต้องดูแลลูก

คนหนึ่งเรียกรถแท็กซี่ไม่ได้

และอีกหนึ่งคือ ผู้ชายคนหนึ่งสวมรองเท้าคู่ใหม่ เร่งรีบเพื่อที่จะไปทำงาน แต่เท้าของเขาเกิดพอง เนื่องจากโดนรองเท้าคู่ใหม่กัด เขาจึงหยุดที่ร้านขายยาที่จะซื้อพลาสเตอร์ปิดแผล

นั่นคือสิ่งซึ่งทำให้เขา มีชีวิตอยู่ในวันนี้

ทุกวันนี้ เมื่อฉันติดอยู่บนท้องถนนด้วยสภาพการจราจร, พลาดลิฟท์, ต้องหันกลับไปรับโทรศัพท์ที่ดังกังวานขึ้น...
สิ่งเล็กน้อยทั้งหมดเหล่านี้ มันเคยกวนใจฉัน...
แต่วันนี้...
ฉันคิดกับตัวเองว่า สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้เกิดกับฉัน
ดังนั้น หากเวลาในตอนเช้าของคุณดูมันผิดพลาดไปซะทุกอย่าง,
ลูกๆ ของคุณแต่งตัวช้า, หากุญแจรถไม่เจอ , คุณติดไฟแดงมันทุกแยก...ฯลฯ
นั่นไม่ได้เป็นเพราะพระเจ้าบ้า
แต่เป็นเพราะท่านกำลังทำงานของท่าน โดยมองดูเราอยู่

ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคุณต่อไป กับสิ่งเล็กน้อยเหล่านั้นทั้งหมดที่มารบกวนคุณ