บนเตียงเล็ก ๆ หญิงชราอายุราว 70 นอนซมอยู่
เธอรู้ดีว่านี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตของเธอแล้ว..แต่ในวันสุดท้ายของชีวิต
เพื่อนที่เธอรักที่สุดก็มานั่งเคียงข้างเธอตรงนี้
"หมอบอกว่าฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก" เธอเอ่ยกับเขาเพื่อนชราของเธอ
"ฉันรู้"
"เธอมาส่งฉันเหมือนทุกทีสินะ"
"ใช่..ก็ฉันส่งเธอมาตลอดทั้งชีวิตนี่นา" ชายชราตอบด้วยรอยยิ้ม
"ตอนเด็ก ๆ บ้านเราอยู่ทางเดียวกัน"เธอรำลึกถึงความหลัง
"เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น บ้านฉันอยู่เลยบ้านเธอไปมาก.."
"แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน"
"ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้นตลอดชั้นประถมและมัธยมที่เราเรียนด้วยกันจนเพื่อน ๆ
ล้อว่าเราเป็นแฟนก้น"
"สุดท้ายก็ต้องเลิกล้อกันไป"
"ตั้งแต่เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอนั่นแหละ"
"แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวันอย่างเดิม จนต้องเลิกกับแฟนไม่ใช่รึ"
เธอจำได้ว่าเธอบอกเขาอยู่บ่อย ๆ ว่าไม่ต้องเดินมาส่งแล้วเด๊วแฟนเขาจะโกดเอา
แต่เขาก็ยังดึงดันที่จะมาส่งเธอ
"โกดก็โกดไป..ฉันรู้จักเธอมาก่อนตั้งนาน ยังไงเธอก็ต้องมาก่อน"
นั่นเป็นคำพูดที่เธอจำได้ไม่ลืม
เธอยังจำวันที่เขาต้องไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้ วันนั้นเธอไปส่งเขาที่สถานีรถไฟ เธอร้องไห้จะเป็นจะตาย
เขาวุ่นวายกับการปลอบเธอจนไม่เป็นอันร่ำลา พ่อแม่
พอเธอสงบลงและขอตัวไปล้างหน้า แต่พอเธอ กลับมาก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียวกับกองกระเป๋า
แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอทั้งน้ำตาว่า
"กลับบ้านเองเดินดี ๆ นะ"..และนั่นทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกรอบ..
เธอจำได้ว่าวันที่เขาปิดภาคเรียนและกลับมาบ้าน เธอแนะนำเขาให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ
ตอนแรกทั้งสองเหมือนจะเข้ากันได้ดี แต่หลังจากนั้น 2- 3 วัน มีคนมาบอกว่าแฟนเธอกับเพื่อนเธอ ต่อยกัน
"มันนอกใจเธอ"..แต่เธอไม่เชื่อ
เธอเชื่อแฟนเธอมากกว่าและพออาทิตย์ต่อมาเธอจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเพื่อนเธอเป็นฝ่ายถูก
เธอจึงไปหาเขาที่บ้าน แต่พ่อเขาบอกว่า "มันกลับไปอาทิตย์ก่อนแล้ว เห็นว่ามีธุระด่วน"
เธอจึงส่งจดหมายไปขอโทด
เขาบอกไม่เป็นไร เขาไม่เคยโกดเธอ แค่น้อยใจเล็ก ๆ ในจดหมายลงท้ายด้วยคำเก่า ๆ ..กลับบ้านเองเดินดี ๆ
นะ
เธอรู้ว่าในคำที่เหมือนสั้น ๆ นั้นเขาพุดอะไรออกมามากมายขนาดไหน..
เธอจำได้ถึงวันที่เธอบอกเขาว่าเธอจะแต่งงาน..เขามองหน้าเธอ..เธออ่านไม่ออกว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร..ดีใ
จ? เสียใจ?
และเมื่อเธอถามเขาเขาก็ตอบว่า "เราใจหาย.." แต่ก่อนหน้านั้น ก็เขานี่แหละเป็นคนช่วยเลือก
ช่วยเธอดูว่าชายคนนี้นิสัยดี
และรักเธอจริง ซึ่งเขาก็ดูไม่ผิด สามีของเธอดีเหมือนอย่างที่เขาบอก
วันแต่งงานเธอบอกเขาว่า "ความเป็นเพื่อนเรายังเหมือนเดิมนะ ไม่ต้องห่วง"
เขามองหน้าเธอนิ่งๆ พยักหน้าน้อย ๆ ไม่ตอบอะไร
แต่ไปพูดกับสามีเธอเพียงสั้น ๆ "ฝากด้วยนะ.."
เขาแต่งงานมีครอบครัวของเขา เธอก็มีครอบครัวของเธอ มีบางช่วงเวลาที่ห่างกันไป
แต่ก็ไม่เคยลืมกัน..เธอส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขาทุก ๆ ปี
ส่วนเธอก็นับการ์ดวันเกิดที่ได้จากเขาทุกปี เช่นกัน
บางทีเธอรู้สึกสนิทกับเขามากกว่าคนรักของเธอเสียอีก หลายเรื่องที่เขารับรู้
แต่คนรักเธอไม่แม้แต่ระแคะระคาย
และก็เช่นกันหลาย ๆ ความลับที่เขาระบาย ที่เขาฝากไว้ที่เธอ เธอก็รับแระเก็บงำมันไว้ด้วยความเต็มใจ..
"คิดอะไรอยู่" เขาเอ่ยขึ้นมา
"เรากำลังนึกแปลกใจ..ทำไมเราถึงไม่เป็นคนรักกันนะ"
"เราสนิทกันมากมั้ง" เขาตอบ
"นั่นไม่น่าใช่เหตุผลนี่"
"เธอถามยากไปนะ"
"ไม่ยากหรอก..ลองคิดเล่น ๆ ซิ ว่าทำไมเราถึงไม่รักกันนะ"
"ฉันไม่รู้หรอก..ว่าทำไมเราถึงไม่ได้เป็นคนรักกัน"เขามองหน้าเธอด้วยสายตาอ่อนโยน
"แต่ถ้าถามว่าทำไมเราถึงไม่รักกัน..บางทีนะฉันว่าเราไม่ได้รักกันเสียหน่อย.."
เธอหลับตาลง คำถามที่ถูกซ่อนไว้หลายสิบปี กลับตอบออกมาง่าย ๆ อย่างนี้เอง
"นั่นสิ เราไม่ได้รักกันเสียหน่อย" เธอตอบทั้ง ๆ ที่หลับตา
ตอนนี้เธอพร้อมที่จะไปจากโลกนี้อย่างมีความสุขแล้ว ในความรู้สึกที่เริ่มพร่าและเลือนลาง
เธอสัมผัสได้ถึงมือเขาที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้ "กลับบ้านเองเดินดี ๆ
นะ.."และนั่นคือคำสุดท้ายที่เธอได้ยิน..
