อั่งเปาของแม่

เพิ่งได้อีเมล์ เห็นว่าน่าอ่านดี เลยเอามาให้ฝาก..

----------**********------------------
เมื่อคืนหลังเที่ยงคืนได้ดูรายการ CineXtation ที่ช่อง 5 หรือ 9
จำไม่ได้ ไม่รู้เพื่อน ๆ คนไหนเคยดูบ้าง ประทับใจมาก ๆ เลย
เพราะเป็นรายการที่สนับสนุนนำเสนอผลงานของผู้กำกับไฟแรงหน้าใหม่
ได้มีผลงานเป็นหนังสั้นราว 10 นาที มีการประกวดด้วย
รู้สึกว่าจะคัดเหลือ 50 เรื่องมั๊ง

เรื่องสั้นเมื่อคืนสุดยอดมาก ๆ ชื่อว่า "อั่งเปาของแม่"
แค่ชื่อก็น้ำตาจะไหลแล้ว สร้างเมื่อปี 2543
ถ่ายทำได้สวยมาก ๆเลย
ภาพสวยเหมือนดูสารคดีท่องเที่ยวหรือโฆษณาดีๆ สักเรื่องหนึ่ง
เคยอ่านเรื่องสั้นในหนังสือแล้วนึกตามมั๊ยว่าถ้าสร้างเป็นหนังต้องเป็นอย่างนี้ ๆ
นะตามจินตนาการไป มันออกมา แบบ เพี๊ยะ ๆเป๊ะๆเลยครับ
ผู้กำกับเรื่องนี้เพิ่งอายุได้ 20 กว่า ๆเอง อีกหน่อยดังแน่ ดันจำชื่อไม่ได้อีก
ใครรู้ช่วยบอกทีนะ

อั่งเปาของแม่เป็นเรื่องของหญิงชราคนนึงที่อาศัยอยู่ในบ้านไม้ในต่างจังหวัดตัวคนเดียว
ที่รอการกลับมาของลูกชายที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ
เพียงปีละครั้งเพื่อให้ลูกได้ไหว้พ่อและไหว้เจ้าในวันตรุษจีน
คำพูดที่พูดกับลูกทางโทรศัพท์ขอร้องให้ลูกกลับมาไหว้พ่อบ้าง
เยี่ยมแม่บ้าง "แม่คิดถึงลูกนะ...ลูก" นั้นสะทกสะท้อนใจผมมาก
แต่ลูกกลับตอบอย่างเสียไม่ได้ว่า "ติดงานอยู่แม่คงไม่ได้กลับไปหรอก ไกลด้วย"
ในที่สุดเพื่อตัดรำคาญแม่ "เอาละ เอาละ แล้วจะกลับไป" .....
รอยยิ้มของแม่ที่แสนดีใจที่ลูกจะกลับมาในไม่ช้า
ทำให้แม่เข้าไปในตลาดเพื่อรับจ้างเย็บผ้า ตัดขากางเกง
เพื่อเอาเงินค่าแรงทั้งหมดที่ได้มาใส่อั่งเปาให้ลูก
ใกล้ถึงวันไหว้แม่ก็ยิ่งตื่นเต้น แม่เตรียมอาหารที่ลูกชอบไว้พร้อมหมด
แล้วก็ถึงวันไหว้ในเทศกาลตรุษจีน แม่ตั้งโต๊ะไหว้ตั้งแต่เช้าจนสายแล้ว
คอยลูกอยู่หน้าบ้านด้วยความกระวนกระวายก็ยังไม่เห็นวี่แววของลูกเลย
รอยยิ้มน้อยๆของแม่ปรากฏขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโทร
ศัพท์ดังขึ้น "อยู่ไหนแล้วลูก เดินทางระวังตัวด้วยนะ"
"แม่...ผมกลับไปไม่ได้แล้วนะ ติดงาน"
สั้น ๆ ห้วน ๆ แต่เอาความฝัน ความหวังของแม่ไปด้วย
"ไม่เป็นไรจ๊ะ...รักษาสุขภาพให้ดีนะลูก"
แล้วสายก็ถูกวางลง
แม่หยิบซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้ลูกขึ้นมา
แล้ววางลงไปเก็บไว้ในกล่องเหล็กเก่า ๆ
ที่มีซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ของปีที่แล้ว ๆ มาอีก 3-4 ซองนอนกองกันอยู่
.......
เรื่องทั้งหมดนี้ ดำเนินเรื่องเพียง 10 นาที ผู้แสดงเป็นหญิงชราเพียง 1 คนเท่านั้น
ให้ 5 ดาวเลย แฟนผมที่นั่งดูด้วยกัน ร้องไห้ตาบวมเลย
ส่วนผมอินกับหนังมาก
ด่าทอไอ้ลูกชายเป็นการใหญ่
แล้วก็นึกเลยเถิดไปถึงสังคมที่ต้องแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตายในกรุงเทพทุกวันนี้
หลาย ๆคนลืมพ่อแม่ซึ่งเป็นพระอรหันต์ของเราไว้ข้างหลัง ห่วงแต่ตัวเองคิดถึงแต่วัตถุ
ให้ความหวังลม ๆแล้ง ๆ กับคนที่รักเรา ห่วงเรา ให้อภัยเราได้ทุกเรื่อง
เลี้ยงดูเรามาอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย
บุคคลที่เหลือเวลาที่จะอยู่กับเราไปอีกสักกี่ปี
หวังเพียงเห็นเราเติบโตเป็นคนดี ดูแลท่านยามเจ็บไข้บ้าง
กอดท่าน หอมท่าน คุยกับท่านบ้างในยามที่ไม่มีใครสัก 5 นาที 10
นาที เหลียวแลมามองท่านสักนิดเถิดนะครับ

คุณลูกทั้งหลาย
ผมอยากพิมพ์เรื่องย่อที่ผมเล่านี้ให้เป็นภาษาเขียนที่สวยงาม
แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีความสามารถพอ
ระหว่างที่ผมพิมพ์อยู่นี้น้ำตาของผมเอ่อรื้นขึ้น
มาตลอดเวลาไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คิดถึงหนังสั้นเมื่อวานตลอดเวลา
ผมไม่เคยอินกับหนังเรื่องไหนมากขนาดนี
้มาก่อน อาจเป็นเพราะผมผูกพันกับแม่กับย่าและยายมาก
พ่อผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก
แม่เลี้ยงผมและน้องทั้ง5 คน ด้วยตัวคนเดียวมาตลอด
ผมจึงเกลียดคนที่อกตัญญูต่อผู้ใหญ่หลาย
ๆครั้งผมถามตัวเองเมื่อผมเห็นคนแก่ที่ยังต้องมานั่งขอทานขายของ
แบกหาม ว่าลูกหลานของเขาหายไปไหนหมด
แล้วตอนหนุ่มสาวเขาทำอะไร ถึงยังต้องลำบากอย่างนี้
วันนี้คุณบอกรักคุณพ่อและคุณแม่ของคุณแล้วหรือยังครับ
ผมขออุทิศข้อเขียนและความประทับใจกับเรื่อง "อั่งเปาของแม่"นี้
ให้กับคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านและลูกกตัญญูทุกคน ตอนนี้แม่ผมอยู่ใกล้ ๆ
ผมตรงนี้นอนเล่นอยู่ ชักอยากกอดแม่ หอมแม่ขึ้นมาแล้วสิ
แม่ครับ ผมรักแม่ครับ.....